Planujesz wyjście ze znajomymi? Zastanów się dwa razy!

„Dlaczego mnie nie słuchasz? Taka uparta! Chcę ci tylko pomóc, chcę, żeby mój Igor dobrze jadł, żeby był szczęśliwy. Jak będziesz tak postępować, to skończy głodny albo pójdzie do sąsiadów po ciastka. Ty przecież utrzymujesz mężczyznę w domu z dobrym jedzeniem! Mój zmarły mąż, niech Bóg ma go w swojej opiece, zawsze mawiał: »Tomoczka, twoje sznycle to arcydzieło!« A to dlatego, że znałam sekret…”

Wieczorem trzeciego dnia Lena czuła się wyczerpana i wycieńczona, jak wyciśnięta cytryna. Jej cierpliwość i samokontrola były niebezpiecznie bliskie wyczerpania. Ostatnią kroplą była pozornie niewinna rozmowa przy wieczornej herbacie. Tamara Wasiljewna westchnęła z rozmarzeniem:

„Igorek wkrótce wróci. Tak bardzo za nim tęsknię, nie masz pojęcia. Chciałabym, żeby już zaczął myśleć o wnukach. Wiesz, Leno, już czas. Twój zegar tyka, wiesz? Zdrowie kobiety nie jest wieczne. Moja siostrzenica Zinoczka ma już dwójkę biegających dzieci i jest od ciebie o trzy lata młodsza. Jej mąż jest szczęśliwy, ich dom jest po prostu idealny”.

W tym momencie coś w Lenie w końcu pękło. Nie kliknęło ani nie trzasnęło, ale pękło naprawdę – z głuchym, ciężkim hukiem. Nagle zrozumiała, że ​​nie wytrzyma dłużej. Ani sekundy dłużej. Ani słowa więcej. Nie mogła znieść widoku tej twarzy, słuchania tego głosu ani poczucia tej ciągłej, duszącej obecności w domu – w swoim życiu. Wstała w milczeniu, zostawiła niedopitą herbatę i poszła do sypialni. Tamara Wasiliewna wołała ją, opowiadając o zaletach rumianku dla kobiet, ale Lena już jej nie słyszała. Otworzyła szafę, wyjęła torbę podróżną i spokojnie zaczęła się pakować: kilka bluzek, dżinsy, bieliznę, kosmetyczkę. Jej ruchy były precyzyjne i mechaniczne, jakby podążała za długo wyćwiczonym programem. Jej twarz była pozbawiona wyrazu – jedynie zimna, stanowcza determinacja.

Gdy torba była już prawie spakowana, w drzwiach pojawiła się Tamara Wasiliewna. Spojrzała na Lenę, a potem na torbę, wyraźnie zaskoczona.
„Lenoczko, dokąd idziesz? Coś się stało? Znów zbladłaś. Mówiłam ci, rumianek…”.