Planujesz wyjście ze znajomymi? Zastanów się dwa razy!

Lena nie odpowiedziała. Zamknęła torbę, podniosła ją, a następnie podeszła do biurka i znalazła kartkę papieru i długopis. Szybko, pewną ręką napisała kilka linijek, złożyła kartkę i położyła ją w najbardziej widocznym miejscu – na poduszce Igora. Nie patrząc na zmieszaną teściową, która wciąż zadawała pytania i mamrotała o napięciu lub potrzebie odpoczynku, Lena minęła ją, wyszła z pokoju i skierowała się do drzwi wejściowych.

„Lena! Czekaj! Co się dzieje?!” Głos Tamary Wasiliewny w końcu załamał się z niepokoju, gdy zaczęła zdawać sobie sprawę, że to nie żart.

Lena już otwierała drzwi. Zerknęła na chwilę. Jej wzrok był pusty.

„Powiedz Igorowi, że spakuję też jego rzeczy. Może po nie przyjść, kiedy tylko zechce. Nie zamierzam cię zostawiać na noc – przenocuję u koleżanki – ale do jutra chcę, żebyś ty i twoje rady się stąd wynieśli”.

I z tymi słowami wyszła, zostawiając Tamarę Wasiliewnę samą w mieszkaniu, z ustami otwartymi ze zdziwienia i mnóstwem niedokończonych rad wciąż na języku.

Igor wrócił w sobotę po południu, zgodnie z obietnicą. Wieczór kawalerski był fantastyczny: w głowie wciąż szumiało mu od drinków, mięśnie przyjemnie bolały po spontanicznym meczu piłki nożnej, a telefon był pełen śmiesznych zdjęć i filmików, które miały rozbawić wszystkich na długi czas. W drodze do domu zatrzymał się nawet przy stoisku z kwiatami i kupił mały bukiecik – na wszelki wypadek, żeby złagodzić irytację Leny, jak przypuszczał. Wyobrażał sobie, że najpierw się skrzywi, może nawet trochę go zbeszta, z grzeczności, ale potem, gdy zobaczy kwiaty, jego lekko winne spojrzenie, rozpłynie się. Jego matka z pewnością upiekła już ciasta i wyobraził sobie, jak wszyscy siedzą razem przy herbacie.

Otworzył drzwi kluczem i wszedł do mieszkania, gotowy na powitanie ciepłą atmosferą i zapachem świeżo upieczonych ciast.
„Mamo!” „Lena! Jestem w domu! Witaj, synu marnotrawny!”