Około południa postanowiłam zająć się czymś innym, robiąc małe porządki. Starannie odkurzyłam dywany i wytarłam kurz. Ale nie zdążyłam nawet odłożyć odkurzacza, gdy pojawiła się Tamara Wasiljewna z wilgotną ściereczką w dłoni, gotowa do nadzorowania.
„Lena, naprawdę się starasz, ale szczerze mówiąc, odkurzacz to tylko zabawka. Usuwa tylko powierzchowny brud – prawdziwy, głęboki kurz zostaje. Pokażę ci” – powiedziała, wycierając szmatką miejsce, które Lena właśnie odkurzyła. „Widzisz tę szarość? To dlatego, że jest sucho. Dywanów nie odkurza się po prostu; zimą trzeba je trzepać w śniegu, a latem szorować wilgotną szczotką z odrobiną octu w wodzie. To ożywia kolory i zabija wszelkie zarazki. Nauczę cię, jak to robić dobrze”.
I tak zaczęła się jej „lekcja”, podjęta z dywanu przez wściekłe szorowanie szczotką, która zdawała się pojawiać znikąd. Lena stała nad nią z zaciśniętymi pięściami, kompletnie bezradna we własnym domu. Każdy dźwięk wydawany przez macochę – jej pomruki, jej moralizatorski ton, jej niekończące się „kiedy ja…” i „powinnaś…” – przeszywał Lenę niczym paląca igła.
Tego wieczoru, gdy Lena zaczęła przygotowywać obiad, Tamara Wasiliewna przejęła kontrolę nad kuchnią, siadając na stołku z miną nadinspektora. Lena postanowiła zrobić kotlety z kurczaka i puree ziemniaczane.
„Za mocno tłuczesz mięso” – padła natychmiastowa krytyka. „Wyciekną ci wszystkie soki i skończysz z podeszwą. Musisz to robić delikatnie, kawałkiem folii spożywczej. I nie tą stroną tłuczka – użyj tej z małymi zębami. Dlaczego kroisz ziemniaki na puree tak drobno? Musisz je pokroić na większe kawałki i gotować na wolnym ogniu, żeby nie zrobiły się zbyt szybko papkowate. A kiedy je solisz? Na początku? Źle!” „Solimy tylko na końcu, inaczej będą twarde”.
Lena nadal robiła wszystko po swojemu, po cichu ignorując wszystkie rady, ale to tylko jeszcze bardziej rozsierdziło Tamarę Wasiljewnę.
