– Wprowadzasz się do mnie? – zapytała Veronika swoją matkę. – A czy to nie ty mnie wydziedziczyłaś?

Veronika powoli podniosła wzrok znad dokumentów rozłożonych na kuchennym stole. W drzwiach stała Regina Pawłowna – kobieta, której nie widziała od blisko trzech lat. Jej siwiejące włosy ułożone były w skomplikowaną, nienagannie precyzyjną fryzurę, a na ustach błąkał się ten dobrze znany, delikatny uśmiech – zawsze z nutką wyższości.

– Mówisz poważnie? – Veronika odchyliła się na oparcie krzesła, z niedowierzaniem słuchając tego, co słyszy.

– To nie jest powód do śmiechu, moja droga. Mam pewne pretensje do twojego brata, Timura. Okazuje się, że wcale nie jest takim idealnym spadkobiercą. Roztrwonił połowę tego, co na niego przepisałam, inwestując w jakieś podejrzane przedsięwzięcia – lokale użytkowe i tym podobne. Głupiec! A teraz nie mam już dokąd pójść.

Veronika wstała i podeszła do parapetu, na którym bujnie rozrastał się jaśmin – wyhodowany z sadzonki, którą przyniosła do domu w pierwszym miesiącu po zakupie tego mieszkania. Mieszkania, za które zapłaciła w całości sama, co do grosza, nie biorąc od matki ani jednego rubla.

– Trzy lata temu oświadczyłaś, że nie jestem już twoją córką. Powiedziałaś, że Timur jest twoim jedynym pocieszeniem, twoją opoką. Wszystko, co zostawił ojciec – dom, ziemię, oszczędności – przepisałaś na niego. A mnie? Mnie wyrzuciłaś za drzwi ze słowami: „Radź sobie sama, skoro jesteś taka mądra”.

– Wierunia, po co te nerwy? Co się stało, to się nie odstanie. Jesteśmy rodziną – płynie w nas ta sama krew.

– Rodziną? – Veronika gwałtownie się odwróciła. – A pamiętasz, co mi wtedy „podarowałaś”? Nazwałaś mnie niewdzięcznicą, a moją pracę uznałaś za hańbę dla nazwiska. Twierdziłaś, że „porządne” dzieci opiekują się własnymi rodzicami, zamiast tracić czas na obcych ludzi. Nazwałaś mnie nawet zdrajczynią, bo odmówiłam rzucenia pracy w hipoterapii, żeby zostać sekretarką twojej przyjaciółki Żanny. Nie czekając na zaproszenie, matka weszła do pokoju i opadła na sofę, zachowując się tak, jakby była u siebie w domu.

– Veronika, dość tego. Jestem twoją matką. Masz OBOWIĄZEK mnie przyjąć.

Please click on the next page to continue reading 👇