Igor spojrzał na nią powoli. W jego oczach nie było ani zakłopotania, ani smutku. Tylko zimny, narastający gniew.
„To ty…” powiedział cicho, ale z taką stanowczością, że Tamara Wasiliewna instynktownie się cofnęła. „TO TY ją stąd wygnałeś. Ty!” Z twoją ciągłą krytyką, twoimi radami, twoją potrzebą robienia wszystkiego po swojemu! Myślisz, że nie wiem, przez co ona tu przeszła przez ostatnie trzy dni? Myślisz, że nie opowiedziała mi o twoich małych „wyczynach” z przeszłości?
„Jak śmiesz, synu?!” wykrzyknęła Tamara Wasiliewna, a na jej policzkach pojawił się rumieniec. „Zrobiłam dla ciebie wszystko! Zrobiłam, co mogłam! Chciałam tylko zadbanego domu, żebyś miał zapewnioną odpowiednią opiekę! A ona? Ta mieszczanka! Nie możesz jej nic zarzucić! Delikatne ręce! Nie umie gotować, nie umie sprzątać! Ona tylko wszystkim rozkazuje!” „
Twoje „najlepsze”?” Głos Igora stał się ostrzejszy, a w jego głosie pobrzmiewała stalowa twardość. „Twoje „najlepsze” zrujnowało mi życie! Moją rodzinę!” Czy zdajesz sobie sprawę, co zrobiłeś?! Czy prosiłem cię kiedyś, żebyś się do tego nie wtrącał? Czy prosiłem, żebyś jej nie mówił, jak ma mieszkać w JEJ domu? Odeszła przez ciebie! Przez twoje nieznośne zachowanie!”
Tamara Wasiliewna zaparło dech w piersiach, oburzona. Jej syn nigdy tak do niej nie mówił. Zwykle był delikatny, ustępliwy, zawsze po jej stronie, nawet w milczeniu.
„Ach, więc tak teraz do mnie mówisz?! Więc to wszystko moja wina?! Niewdzięczna łajdaczko! Poświęciłam ci całe życie, zrobiłam dla ciebie wszystko, a teraz… teraz bronisz tego małego łobuza?! Ona nie jest nawet warta mojej soli! Pustogłowa! Znalazła takiego głupca jak ty, owinęła cię sobie wokół palca i teraz merda ogonem, odchodząc!”
„Zamknij się!” warknął Igor tak głośno, że nawet on się zdziwił. Podszedł do matki. „Dość!” Mam dość! Całe życie mówiłaś mi, co mam robić, z kim się przyjaźnić, jak żyć! Znosiłam to! Ale to… to ostatnia kropla! Nie miałaś prawa wtrącać się w moją rodzinę! To był MÓJ dom, MOJA żona! A ty zniszczyłeś wszystko! Wszystko!
