Planujesz wyjście ze znajomymi? Zastanów się dwa razy!

Cisza. Powitała go niezwykła, głęboka cisza – żadnych radosnych powitań, nawet pomruków. Z kuchni nie dobiegały żadne dźwięki ani znajome zapachy. Igor zmarszczył brwi i wszedł do salonu. Pustego. Na sofie leżał tylko starannie złożony koc – ten sam, którego jego matka zawsze używała do oglądania telewizji. Dreszcz niepokoju przebiegł mu przez serce.

„Mamo?” – zawołał głośniej, zerkając do sypialni.

Podwójne łóżko było idealnie zaścielone, jak w hotelu. Na poduszce leżała złożona na pół kartka białego papieru. Po stronie Leny zniknął jej zwykły jedwabny szlafrok. Jej książka i krem ​​do rąk zniknęły z nocnej szafki. Drzwi szafy były uchylone i Igorowi wystarczyło jedno spojrzenie, by zauważyć, że półki są puste. Bukiet astrów wyślizgnął się z jego słabych palców i upadł, a kwiaty rozsypały się po dywanie z głuchym łoskotem.

Drżącą ręką podniósł liścik. Pismo należało do Leny – wyraźne, bez żadnej pomyłki. „Igor. Ostrzegałem cię. Moja decyzja o rozwodzie jest ostateczna. Możesz zacząć się pakować, a kiedy wrócę, nie chcę widzieć ciebie ani twojej matki w moim mieszkaniu! Nie chcę widzieć żadnego z was”.
Igor czytał krótką wiadomość raz po raz, a jej znaczenie powoli do niego docierało, jakby przez mgłę. Rozwód. Naprawdę to zrobiła. Odeszła. Nie tylko po kłótni, nie tylko w gniewie – odeszła na zawsze. W tym momencie Tamara Wasiliewna wyszła z kuchni. Na jej twarzy malowało się zarówno zdziwienie, jak i dziwny oskarżycielski grymas.

„Igorek, synku, jesteś tutaj… A po tym wszystkim…” zaczęła żałośnie, ale widząc jego twarz i liścik w dłoni, szybko zmieniła taktykę. „No, spójrz! Zobacz, co zrobiłeś tej dziewczynie! Mówiłam ci już, jest zbyt pewna siebie, musisz ją trzymać twardą ręką! A ty co zrobiłeś? Pozwoliłeś jej robić, co chciała! Spełniałeś każdą jej zachciankę! Teraz zbierasz to, co zasiałeś! Zostawiła liścik i zniknęła, jak… brak mi słów!”