Planujesz wyjście ze znajomymi? Zastanów się dwa razy!

„Co w niej widziałeś?!” – odparła Tamara Wasiliewna, a jej głos drżał z gniewu. „Ta karierowiczka?! Sto razy ci mówiłam, że ona nie jest dla ciebie! Nie jest w naszym typie! Potrzebowałeś prostej, praktycznej kobiety, a nie tej… lalki w makijażu!”

„Była moją żoną! Kobietą, którą kochałem! A ty… po prostu tu przyszedłeś i wszystko zepsułeś!” Igor odwrócił się, drżąc z bezsilnej wściekłości. „Odejdź! Słyszysz mnie? Wyjdź z tego domu! I nigdy więcej tu nie wchodź! Nigdy!”

Tamara Wasiliewna zamarła, a jej twarz wykrzywił grymas niedowierzania. Nie spodziewała się tego po nim. „Odejdź”? Po własnym synu?

„To twoja wdzięczność, synu?” – syknęła z jadowitym tonem w głosie. „Wyrzucasz matkę za drzwi przez tę… wyczerpaną idiotkę? Dobra. Dokonałeś wyboru. Ale nie przychodź i nie błagaj mnie, kiedy wszystko ci zabrała, a ciebie wyrzuciła jak śmiecia!”

Odwróciła się gwałtownie i skierowała do pokoju, w którym były jej rzeczy. Kilka minut później wyszła z torbą w ręku, już ubrana. Zatrzymała się w drzwiach, rzucając Igorowi pogardliwe spojrzenie.

„Przeklinam dzień, w którym przekroczyłam próg tego domu! I ciebie, niewdzięczny łajdaku! I twoje małżeństwo… dobrze się stało! Koniec, i dzięki Bogu! Nigdy nie będziesz szczęśliwy, pamiętaj o tym! Nigdy!”

Po tych słowach wyszła – nie trzaskając drzwiami, ale zamykając je tak mocno, że Igor poczuł się, jakby cały jego świat się zawalił. Został sam w pustym mieszkaniu, w którym kiedyś mieszkała jego rodzina. Astry porozrzucane na podłodze zdawały się z niego kpić. Powoli opadł na sofę, wpatrując się w jakiś punkt. Cisza go przytłaczała, a w tej ciszy niemal słyszał, jak jego życie rozpada się w pył. Stracił żonę. Stracił matkę. A wszystko przez głupi wieczór kawalerski i nieumiejętność powiedzenia „nie”, kiedy powinien. A może to wszystko zaczęło się dużo wcześniej…