Płaczące dziewczyny zabrano do sypialni

- Ja wiem.

- W takim razie bądź ostrożny.

Spojrzał na nią.

- Nie mogę zamknąć sprawy.

Ona nie protestowała.

Po prostu wziąłem go za rękę.

Część siódma. Sędzia

Sprawę wkrótce skierowano do sądu.

Sędzia, która miała rozpatrzyć zarzuty, była znana ze swojej surowości. Nazywała się Jelena Dmitrijewna Woroncowa. Nie znosiła pompatycznych oświadczeń, nie tolerowała prób manipulowania przebiegiem rozprawy i domagała się, aby każde słowo w protokole było znaczące.

Wśród swoich współpracowników uchodziła za osobę zasadniczą.

Jelena Dmitriewna nie była bezduszna. Wręcz przeciwnie, przez lata swojej pracy była świadkiem zbyt wielu ludzkich cierpień. Wierzyła jednak, że sąd nie powinien stać się miejscem, gdzie litość zastępuje prawo.

Dla niej istniała jedna zasada: okoliczności przestępstwa, dowody i odpowiedzialność.

Kiedy wręczono jej materiały dotyczące sprawy, uważnie przestudiowała każdy dokument.

Raporty z inspekcji.

Opinie ekspertów.

Oświadczenia świadków.

Informacje o zmarłym.

Okoliczności zachowania oskarżonego.

Przeczytała ją do końca, nie pomijając ani jednej strony.

Następnie zamknęła teczkę i przez chwilę siedziała nieruchomo.

Następnego dnia poprosiła sekretarkę o przygotowanie sali.

„Będzie wielu świadków” – powiedziała. „I prawdopodobnie wiele prób interwencji”.

— Myślisz, że ktoś będzie ingerował?

„Nie sądzę. Wiem, że ludzie czasami próbują wpływać na sąd. Ale na tej sali sądowej każdy będzie mówił zgodnie z regulaminem”.

Jelena Dmitriewna była kobietą w średnim wieku. Była niska, o prostych plecach, surowym spojrzeniu i krótkich włosach. Nie podnosiła głosu. Kiedy mówiła, ludzie słuchali.

Jej uczciwość nie była ostentacyjna.

Nie próbowała wyglądać jak bohaterka.

Po prostu uważałem, że prawo powinno być takie samo dla wszystkich.

I wkrótce ta wiara została wystawiona na próbę.

Część ósma. Przed spotkaniem

Przed rozpoczęciem rozprawy obrońcy oskarżonych złożyli szereg wniosków.

Poprosili o wyłączenie niektórych zeznań świadków, powołali się na niewystarczające dowody i wskazali na sprzeczności w materiałach.

Sędzia dokładnie rozważył każdy wniosek.

Niektórzy byli zadowoleni.

Niektóre zostały odrzucone.

Nie pozwoliła prokuratorowi na wykorzystanie niepotwierdzonych faktów. Ale nie pozwoliła też obronie zamienić procesu w widowisko.

Podczas pierwszego spotkania sala była przepełniona.

Obecni byli dziennikarze, krewni oskarżonych, przedstawiciele instytucji edukacyjnych i znajomi rodziny Tarchowów.

Roman Lwowicz siedział obok swojego adwokata. Wyglądał na spokojnego, a nawet lekko znudzonego. Dmitrij Chomiakow poprawiał kołnierzyk. Witalij Sinicyn patrzył w podłogę. Boris Awdiejew, kolejny oskarżony w tej sprawie, wyglądał na przygnębionego.

Gdy sędzia wszedł, wszyscy wstali.

- Usiądź.

Spotkanie rozpoczęła Elena Dmitrievna.

Sprawdziła tożsamość oskarżonych, wyjaśniła im prawa i wyjaśniła, czy rozumieją zarzuty.

Tarkhov odpowiedział pewnie.

- Tak.

— Rozumiesz?

- Tak.

— Czy przyznajesz się do winy?

- NIE.

Chomyakow również zaprzeczył zarzutom.

Sinicyn odpowiedział ostrożniej.

Awdiejew przyznał, że niektóre okoliczności miały miejsce, ale poprosił o wyjaśnienie niektórych epizodów.

Please click on the next page to continue reading 👇