Płaczące dziewczyny zabrano do sypialni

Wkrótce w tej sprawie pojawiło się kilka wątków związanych z przymusowym przetrzymywaniem dziewcząt i okrutnym traktowaniem.

Nie wszystkie incydenty udało się potwierdzić w równym stopniu. Niektórzy świadkowie nie pamiętali dat, inni bali się podpisywać dokumenty. Jednak połączenie dowodów, śladów i okoliczności pozwoliło śledztwu ustalić, że mieszkanie Tarchowa od dawna było miejscem systematycznych nadużyć.

Młodzi ludzie nie działali spontanicznie.

Wykorzystali ich pozycję, strach dziewcząt i poczucie bezkarności.

Ich pewność siebie była tak silna, że ​​nawet nie próbowali ukrywać tego, co się działo, przed przyjaciółmi.

Myśleli, że nikt nie będzie narzekał.

Część szósta. Rozmowy telefoniczne

Gdy stało się wiadome, że sprawa staje się poważna, telefon w biurze Korsakowa zaczął dzwonić częściej.

Na początku dzwonili znajomi z innych działów.

- Grigorij Siergiejewiczu, jesteś pewien, że to wszystko jest aż tak poważne?

— To skomplikowana sprawa. Nie spiesz się.

— Być może młodzi ludzie po prostu mieli pecha.

Następnie zaczęły dzwonić osoby, które się nie przedstawiły.

Jeden z nich przemówił bardzo uprzejmie.

— Śledczy Korsakow? Chciałbym z panem porozmawiać o Tarchowie.

- Kim jesteś?

„Osoba, która zna swoją rodzinę. Czy rozumiesz, że ta sprawa może mieć konsekwencje dla wielu osób?”

— Do których?

— Dla rodziców. Dla karier. Dla przyszłości młodych ludzi.

Korsakow się rozłączył.

Dzień później wezwano go do szefa.

W biurze siedziały dwie osoby: kierownik wydziału i przedstawiciel prokuratury.

„Grigorij Siergiejewiczu” – zaczął szef – „to skomplikowana sprawa. Musimy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności”.

- Biorę je pod uwagę.

— Czy wiesz, kim są rodzice oskarżonego?

- Ja wiem.

— Ich stanowisko?

- Ja wiem.

— Czy rozumiesz, że niektóre oskarżenia wymagają poważnych dowodów?

— Dlatego zbieramy dowody.

Przedstawiciel prokuratury spojrzał na niego.

— Nie można opierać sprawy na emocjach.

— Ja tego nie buduję. Ja to buduję na faktach.

W biurze zapadła cisza.

„Radzimy zachować większą ostrożność” – powiedział szef.

- Już jestem ostrożny.

- Nie rób z tej sprawy osobistej wojny.

Korsakow wstał.

„To nie jest osobista wojna. To śledztwo w sprawie śmierci dziewczyny”.

Wyszedł z biura, zdając sobie sprawę, że teraz będzie musiał walczyć nie tylko z oskarżonym.

Ale także z tymi, którzy woleli, żeby sprawa zniknęła.

Tego samego wieczoru wrócił późno do domu.

Jego żona spotkała go w kuchni.

- Znów nic nie jadłeś.

— Nie miałem czasu.

Postawiła przed nim talerz.

- Co się dzieje?

Korsakow milczał przez długi czas.

„Dziewczyna umarła. I wygląda na to, że jej śmierć nie była wypadkiem”.

Żona spojrzała na niego.

— Uważasz, że to oni są winni?

- Myślę, że dużo ukrywają.

— A rodzice?

Westchnął ciężko.

— Rodzice próbują interweniować.

Żona usiadła naprzeciwko.

- Grisza, wiesz, co tacy ludzie potrafią zrobić.

Please click on the next page to continue reading 👇