Wkrótce w tej sprawie pojawiło się kilka wątków związanych z przymusowym przetrzymywaniem dziewcząt i okrutnym traktowaniem.
Nie wszystkie incydenty udało się potwierdzić w równym stopniu. Niektórzy świadkowie nie pamiętali dat, inni bali się podpisywać dokumenty. Jednak połączenie dowodów, śladów i okoliczności pozwoliło śledztwu ustalić, że mieszkanie Tarchowa od dawna było miejscem systematycznych nadużyć.
Młodzi ludzie nie działali spontanicznie.
Wykorzystali ich pozycję, strach dziewcząt i poczucie bezkarności.
Ich pewność siebie była tak silna, że nawet nie próbowali ukrywać tego, co się działo, przed przyjaciółmi.
Myśleli, że nikt nie będzie narzekał.
Część szósta. Rozmowy telefoniczne
Gdy stało się wiadome, że sprawa staje się poważna, telefon w biurze Korsakowa zaczął dzwonić częściej.
Na początku dzwonili znajomi z innych działów.
- Grigorij Siergiejewiczu, jesteś pewien, że to wszystko jest aż tak poważne?
— To skomplikowana sprawa. Nie spiesz się.
— Być może młodzi ludzie po prostu mieli pecha.
Następnie zaczęły dzwonić osoby, które się nie przedstawiły.
Jeden z nich przemówił bardzo uprzejmie.
— Śledczy Korsakow? Chciałbym z panem porozmawiać o Tarchowie.
- Kim jesteś?
„Osoba, która zna swoją rodzinę. Czy rozumiesz, że ta sprawa może mieć konsekwencje dla wielu osób?”
— Do których?
— Dla rodziców. Dla karier. Dla przyszłości młodych ludzi.
Korsakow się rozłączył.
Dzień później wezwano go do szefa.
W biurze siedziały dwie osoby: kierownik wydziału i przedstawiciel prokuratury.
„Grigorij Siergiejewiczu” – zaczął szef – „to skomplikowana sprawa. Musimy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności”.
- Biorę je pod uwagę.
— Czy wiesz, kim są rodzice oskarżonego?
- Ja wiem.
— Ich stanowisko?
- Ja wiem.
— Czy rozumiesz, że niektóre oskarżenia wymagają poważnych dowodów?
— Dlatego zbieramy dowody.
Przedstawiciel prokuratury spojrzał na niego.
— Nie można opierać sprawy na emocjach.
— Ja tego nie buduję. Ja to buduję na faktach.
W biurze zapadła cisza.
„Radzimy zachować większą ostrożność” – powiedział szef.
- Już jestem ostrożny.
- Nie rób z tej sprawy osobistej wojny.
Korsakow wstał.
„To nie jest osobista wojna. To śledztwo w sprawie śmierci dziewczyny”.
Wyszedł z biura, zdając sobie sprawę, że teraz będzie musiał walczyć nie tylko z oskarżonym.
Ale także z tymi, którzy woleli, żeby sprawa zniknęła.
Tego samego wieczoru wrócił późno do domu.
Jego żona spotkała go w kuchni.
- Znów nic nie jadłeś.
— Nie miałem czasu.
Postawiła przed nim talerz.
- Co się dzieje?
Korsakow milczał przez długi czas.
„Dziewczyna umarła. I wygląda na to, że jej śmierć nie była wypadkiem”.
Żona spojrzała na niego.
— Uważasz, że to oni są winni?
- Myślę, że dużo ukrywają.
— A rodzice?
Westchnął ciężko.
— Rodzice próbują interweniować.
Żona usiadła naprzeciwko.
- Grisza, wiesz, co tacy ludzie potrafią zrobić.
Please click on the next page to continue reading 👇
