Płaczące dziewczyny zabrano do sypialni

Sędzia nie wyciągnął wniosków z góry.

„Podczas rozprawy” – powiedziała – „dowody zostaną zbadane. Każdy świadek zostanie przesłuchany. Każda strona będzie miała możliwość przedstawienia swojej wersji wydarzeń. Ostrzegam jednak: próby znieważania świadków, wywierania na nich presji lub zakłócania porządku będą tłumione”.

Tarkhov zaśmiał się cicho.

Zauważyła to Elena Dmitrievna.

- Romanie Lwowiczu, czy coś cię śmieszy?

- NIE.

- Zachowuj się więc uprzejmie.

Uśmiech zniknął.

Część dziewiąta. Świadkowie

Pierwsza zabrała głos matka Swietłany Kryłowej.

Nadieżda Pawłowna weszła do pokoju, ściskając torbę. Wyglądała na zmęczoną. Po śmierci córki jej życie się zmieniło. Przestała chodzić do fabryki, chyba że było to absolutnie konieczne, prawie nie rozmawiała z sąsiadami i budziła się wcześnie każdego ranka.

Sędzia poprosił ją, aby opowiedziała o swojej córce.

Nadieżda Pawłowna mówiła cicho.

„Swieta była grzeczną dziewczynką. Uczyła się. Chciała zostać artystką. Nie mogłam jej wiele dać, ale starałam się. Nigdy nie prosiła o drogie rzeczy. Czasami mówiła, że ​​chce kupić nowe farby, a ja odkładałam pieniądze”.

Zatrzymała się.

— Tego wieczoru powiedziała, że ​​idzie na urodziny. Nie chciałem jej puścić. Ale obiecała, że ​​wróci. Powiedziała, że ​​będzie z przyjaciółmi.

Głos kobiety drżał.

— Czekałem. Najpierw do północy. Potem do pierwszej. Potem pomyślałem, że pewnie jest u znajomych. Nie zadzwoniłem, bo nie mieliśmy telefonu. Rano…

Nie była w stanie kontynuować.

Sędzia dał jej czas.

Nadieżda Pawłowna otarła twarz chusteczką.

— Policja przyszła rano.

Na sali panowała cisza.

Adwokat Tarchowa poprosił o wyjaśnienie, czy matka Swietłany wiedziała, że ​​jej córka pije alkohol.

„Nie” – odpowiedziała Nadieżda Pawłowna.

— A czy twoja córka mogła sama podjąć decyzję o pozostaniu na przyjęciu?

- Oczywiście, że mogła. Była dorosła.

- Więc nie można powiedzieć, że była przetrzymywana?

Kobieta spojrzała na prawnika.

„Nie mogę powiedzieć na pewno, co się wydarzyło w mieszkaniu. Nie było mnie tam. Ale znam swoją córkę. Jeśli płakała i chciała wrócić do domu, to znaczy, że chciała wrócić do domu. I nikt nie miał prawa jej zmuszać, żeby została”.

Sędzia przerwał prawnikowi, gdy ten zaczął zadawać pytania nie związane z okolicznościami sprawy.

„Możesz wyjaśnić fakty” – powiedziała Jelena Dmitriewna. „Ale nie możesz zamienić przesłuchania w próbę obwiniania zmarłego za przebywanie w cudzym mieszkaniu”.

Następnie głos zabrała Marina.

Była zdenerwowana. Zanim weszła do holu, długo stała przy drzwiach, prosząc kilkakrotnie o wodę.

Kiedy sędzia zapytał, czy jest gotowa zeznawać, Marina skinęła głową.

Opowiadała o przyjęciu, na którym wcześniej była.

O tym jak została zaproszona.

O tym, jak próbowała odejść.

O tym jak była przetrzymywana.

Nie opisywała szczegółów, których nie pamiętała dokładnie. Nie wyolbrzymiała. Nie próbowała robić z siebie bohaterki.

Please click on the next page to continue reading 👇