Dziewczyna, która zniknęła w górach przez trzy lata, została znaleziona żywa w ciemnej jaskini, ale jej pierwsze słowa przeraziły ratowników
Rozszerzona fikcyjna tajemnica i historia przetrwania, zaadaptowana z myślą o narracji.
Góry przez trzy lata pozostały tajemnicę.
Dziewiętnastoletni Layan Mahmoud zniknął podczas czegoś, co zostało połączone z wykluczeniem na uniwersytecie. Wzięła plecaki, urządzenia fotograficzne, kilka urządzeń naukowych i dużo wody, przez podsumowanie do zachodu słońca. Obiecała ojcu, że będzie w domu przed zmrokiem.
Nigdy nie wrócił.
Zespoły poszukiwawcze spędzały tygodnie czesząc skaliste doliny i zalesione szlaki. Psy podążały za jej zapachem, który zniknął obok strumienia. Wolontariusze mała drewniana sową spoczywająca w tajemniczy sposób na pniu drzewa, ale nic więcej. Żadnego porzuconego plecaka. Żadnych strukturalnych z gór. Żadnych ludzi na to, że dotarł do końca szlaku.
Zapięcie zaciskowe.
Trzy lata później grupa odkrywców jaskiń porażona w komorze głęboko pod górami.
Tam, siedząc cicho w ciemnościach, młoda kobieta.
Ona żyła. Jej pozostałości były co czyste. Na jej twarzy nie widać żadnego oczywistego wyczerpania, którego odkrywcy oczekiwali od kogoś, kto przedstawił pod ziemią przez lata.
A ona się uśmiechnęła.
Ale kiedy latarka oświetliła jej oczy, nie mrugnęła.
Jeden z odkrywców wyszeptał swoje imię.
– Layan?
Wpatrywała się w niego.
Potem jej uśmiech zniknął.
Chwyciła jego nadgarstek ze zdumiewającą siłą, uderzając w stronę ciemności za nimi i wyszeptała pięć słów, które odpowiadają, że wszyscy zamarzli.
"Proszę, nie wychodź tam."
Zanim ktoś otrzymał, co ma na myśli, kroki odbiły się echem w komnacie.
Powolne kroki.
ciężkie kroki.
I nie wątpie w stukanie drewnianego kija o kamienia.
Nadszedł ktoś inny.
Wyglądało na to, że przez cały czas mieszkał z Layanem.
Obietnica przed zachodem słońca
Trzy lata wcześniej Layan Mahmoud był typem studentki, który zagrażał całemu systemowi jednej jednostki i nadal istnieje, że nie został przekazany przez użytkownika.
W dziewczęwiętnastu lat studiowała nauka o środowisku na uniwersytecie obok górzystego regionu Santa Catalina. Jej zeszyty przepełniły się szkicami liści, wynikami na temat warunków glebowych i odręcznymi pytaniami do, jak niektóre gatunki, które zostały wyodrębnione w siedliskach.
Kochała miejsca, w których cywilizacja zastanawiała się odległa.
Góry zafascynowały ją najbardziej.
Podobało się jej, jak temperatura zmieniała się wraz z wzniesieniem, jak dzikie kwiaty wykrzykiwały się z pęknięć w pozornie martwej skale i jak małe rośliny, znaczenie rozkwitać w miejscach, które występowały bardzo mało światła słonecznego.
Jej ojciec, Mahmoud, często żartował, że nazwa większa liczba roślin niż ludzie.
– Któregoś dnia mieszkasz w lesie – powiedziała jej.
Layan by się śmiał.
„Tylko jeśli las ma dobrą bibliotekę”.
pomimo twojego ducha nadzoru, nigdy nie była nieostrożna. Przed wizytą badała szlaki, nosi podstawowy sprzęt bezpieczeństwa i zwykle prowadzi do miejsca docelowego.
Ten poranek nie był inny.
Obudziła się przed wschodem słońca, zjadła małe śniadanie i starannie ułożyła swój sprzęt na kuchennym stole.
aparat cyfrowy. Notatnik. Przewodnik do dystrybucji roślin. Kompaktowy zestaw pierwszej pomocy. Kilka worków na wybrane. Latarka. woda. pić. W pełni naładowany telefon.
Sprawdziła wszystko dwa razy.
Jej ojciec obserwował z drzwi.
– Znowu idziesz sam?
– To znajomy szlak, tato.
– Nie o to prosiłem.
Uśmiechnęła się i zapiąła plecak.
„To tylko krótka podróż. Potrzebuję kilku dni do mojego projektu uniwersyteckiego”.
Please click on the next page to continue reading 👇
