Płaczące dziewczyny zabrano do sypialni

Szlochające dziewczyny siłą zaciągnięto do sypialni. Spodziewano się, że unikną kary za wszystko. Ale w ZSRR był sędzia, który nie znał słowa „ułaskawienie”.

Część pierwsza. Blask i cienie wieżowca

Ta sprawa wstrząsnęła radzieckim społeczeństwem na początku lat 60. Nie dlatego, że zbrodnie były zupełnie niespotykane, ale dlatego, że osoby, które trafiały za kratki, zazwyczaj znajdowały się po drugiej stronie prawa. Byli to młodzi spadkobiercy wpływowych rodzin, dzieci urzędników, dyrektorów dużych przedsiębiorstw i wysoko postawionych urzędników państwowych. Dorastali w świecie, w którym telefon od ojca mógł rozwiązać problem, gdzie niezbędne zaświadczenia pojawiały się bez czekania w kolejce, a kłopoty znikały, zanim zdążyły stać się poważne.

Uważali się za nietykalnych.

Ich przyjęcia odbywały się w apartamencie w jednym z prestiżowych moskiewskich wieżowców przy Nabrzeżu Sokolniczeskim. Miał on wysokie sufity, masywne drzwi, kryształowe żyrandole, miękkie dywany, drogie meble i stoły, które nawet w dni powszednie były zastawione jedzeniem, na które nie stać było większości zwykłych obywateli.

W tych salach młodzi ludzie rozmawiali o przyszłości, którą uważali za swoją. Rozmawiali o podróżach zagranicznych, stanowiskach dyplomatycznych, karierach w ministerstwach, nowych samochodach i o tym, do kogo ze znajomych mogliby się zwrócić o pomoc w zdobyciu prestiżowej pracy.

Ale za zamkniętymi drzwiami działo się coś, o czym nikt nie chciał mówić głośno.

Dziewczyny zapraszano na imprezy z obietnicą znajomości, ciekawego towarzystwa, muzyki, tańca i szansy na dotarcie do pozornie niedostępnego kręgu ludzi. Niektóre przychodziły dobrowolnie, licząc na miły wieczór. Inne były znajomymi znajomych, studentkami, początkującymi artystkami lub pracownicami.

Na początku wszystko wydawało się zupełnie niegroźne.

Wino, muzyka, rozmowy, śmiech. Potem drzwi się zamknęły, a zachowanie gospodarzy stopniowo się zmieniło. Dziewczyny, które próbowały wyjść, spotykały się z drwinami, chamstwem i groźbami. Zapewniano je, że są zbyt aroganckie, że nikt nie zepsuje imprezy, że wszyscy są dorośli i powinni rozumieć zasady.

Niektórzy z tych, którzy znaleźli się w tym mieszkaniu, przez długi czas nie mogli sobie przypomnieć, co się wydarzyło, bez drżenia rąk.

Ironią losu było to, że piętro wyżej mieszkała kobieta, której imię znał cały kraj. Artystka ludowa, gwiazda kina radzieckiego, osoba, której filmy były wyświetlane w kinach w całym kraju. Była przyzwyczajona do hałasu sąsiadów, głosów na korytarzu, trzaskania drzwiami. Ale czasami, późno w nocy, słyszała dziwne dźwięki dochodzące z dołu.

Pewnego dnia zapytała znajomego zarządcę budynku, czy w mieszkaniu na siódmym piętrze dzieje się coś nietypowego.

On tylko wzruszył ramionami.

— Młodzi. Pewnie urodziny. Takie mieszkania, wiesz, nie stoją puste.

Ona nie nalegała.

Nikt wtedy nie wiedział, że za kilka dni to mieszkanie stanie się miejscem dyskusji śledczych, prokuratorów, dziennikarzy i sędziów.

Wszystko zaczęło się pewnej letniej nocy w 1962 roku.

W Moskwie panowała ciężka, duszna atmosfera. Lato było upalne i nawet po północy asfalt nie oddawał nagromadzonego ciepła. Powietrze było nieruchome i lepkie. Zapach bzu, rozgrzanych murów i miejskiego kurzu przenikał przez otwarte okna.

O trzeciej nad ranem woźny Ilja Prokofiewicz obchodził wieżowiec. Pracował tam od dawna i znał każdy kwietnik, każdą ławkę, każdą szczelinę w ścieżce. Budynek uchodził za prestiżowy, a jego utrzymanie było wyjątkowo skrupulatne. Mieszkańcy nie znosili śmieci, obcych i zbędnego hałasu.

Ilja Prokofiewicz był człowiekiem małomównym. Przeżył wojnę, głód, trudne lata powojenne, stracił kilku towarzyszy broni i przyzwyczaił się do tego, że ludzkie działania nie są dla niego zaskoczeniem. Ale tej nocy zobaczył coś, co sprawiło, że zatrzymał się w miejscu.

Wśród krzaków bzu, niemal u samych fundamentów, leżała dziewczyna.

Początkowo myślał, że ktoś zostawił manekina albo jakieś ubrania. Ale gdy podszedł bliżej, zdał sobie sprawę, że to ludzkie ciało.

Dziewczynka była bardzo młoda. Jej ubranie było podarte, włosy splątane, a twarz blada. Leżała nieruchomo, a w pobliżu na ziemi widniały ślady, które nie pozostawiały wątpliwości: wydarzyła się tragedia.

Ilja Prokofiewicz cofnął się o kilka kroków.

Please click on the next page to continue reading 👇