W 1989 roku cała klasa szkolna zniknęła. Trzydzieści pięć lat później zostali odnalezieni, a sekret, który skrywali, zszokował nawet doświadczonych śledczych.
Część 1. Kobieta, która wyszła z lasu
Kobieta wypadła z gęstego lasu na małą polanę, potknęła się o stary korzeń drzewa i upadła twarzą w mokrą trawę. Próbowała się podnieść, ale nogi odmówiły jej posłuszeństwa. Palce jej drżały, dłonie były podarte, a ubranie poplamione ziemią, krwią i resztkami suchych gałęzi. Przez kilka sekund łapała oddech, jakby las nadal ją dusił, nawet po tym, jak wyszła z jego głębi.
Nie wiedziała dokąd biegnie.
Nie wiedziałem, ile kilometrów przejechałem.
Nie wiedziałem, czy już jest dzień, czy też słońce dopiero zaczyna wschodzić nad horyzontem.
Wiedziała tylko, że nie może się zatrzymać. Gdyby się zatrzymała, gdyby pozwoliła sobie zamknąć oczy, znów by ją znaleźli. A wtedy wszystko, dla czego ryzykowała życie, poszłoby na marne.
Próbowała się czołgać, kurczowo trzymając się trawy. Ale siły ją opuściły. Kobieta odwróciła głowę, spojrzała na drzewa rosnące wokół polany niczym niemi świadkowie i wyszeptała:
— Tylko nie znowu... Proszę, tylko nie znowu...
Potem straciła przytomność.
Polana była niewielka. Z jednej strony otaczały ją wysokie sosny, z drugiej gęste krzewy przeplatane młodymi brzozami. W normalny dzień okoliczni mieszkańcy mogli zbierać grzyby, zbierać jagody lub po prostu spacerować. Ale tego dnia nikt się nie pojawił.
W lesie panowała cisza.
Dopiero późnym popołudniem, gdy słońce już zaczynało zachodzić, na polanę wyszedł mężczyzna około sześćdziesiątki. Przemierzał tę ścieżkę prawie co tydzień, zbierając drewno na opał, sprawdzając stare pułapki i od czasu do czasu szukając grzybów. Nazywał się Nikołaj Pietrowicz i dawno już przyzwyczaił się do lasu.
Najpierw mężczyzna dostrzegł coś ciemnego wśród trawy.
Pomyślał, że ktoś wyrzucił starą kurtkę.
Jednak podszedłszy bliżej, zatrzymał się.
To była kobieta.
Leżała na boku, z splątanymi włosami i twarzą pokrytą ziemią. Nikołaj Pietrowicz ostrożnie usiadł, dotknął jej ramienia i cofnął rękę, gdy lekko się poruszyła.
- O mój Boże... Żyjesz?
Pochylił się bliżej.
— Kobieto! Słyszysz mnie?
Ona nie odpowiedziała.
Mężczyzna wyciągnął telefon. Sygnał na polanie był słaby, ale udało mu się wezwać karetkę, podać lokalizację i poprosić o pomoc.
Podczas gdy czekał, kobieta nagle otworzyła oczy.
Jej spojrzenie było puste, jakby nie rozumiała, kto stoi przed nią.
„Nie przywracaj mnie do życia…” wyszeptała.
Zmierzył Nikołaj Pietrowicz.
— Gdzie mam cię odesłać? Kto cię obraził?
Próbowała coś powiedzieć, ale jej usta tylko drżały.
Po kilku minutach oczy ponownie się zamknęły.
Kiedy przybyli ratownicy medyczni, Nikołaj Pietrowicz stał na skraju polany, niezdolny do ruchu. Widział wielu ludzi zagubionych w lesie. Widział pijanych, rannych i starszych ludzi, którzy nie mogli znaleźć drogi do domu. Ale ta kobieta wyglądała na kogoś więcej niż tylko zagubioną.
Było tak, jakby uciekła z miejsca, o którym nikt nie miał wiedzieć.
I nikt z obecnych nie przypuszczał, że jej nazwisko wkrótce wymusi ujawnienie archiwów sprzed trzydziestu pięciu lat.
W archiwum odnaleziono sprawę zaginięcia dwudziestu trzech uczniów i ich nauczyciela.
Sprawa uznana za beznadziejną.
Sprawa, o której wielu już zapomniało.
Część 2. Imię, którego nikt nie spodziewał się usłyszeć
Późnym wieczorem kobietę przewieziono do szpitala powiatowego.
Lekarze natychmiast rozpoczęli jej badanie. Była skrajnie wychudzona, odwodniona, miała liczne zmiany skórne, siniaki i ślady starych urazów. Odkryli na jej ciele blizny, które nie mogły powstać w ciągu kilku dni. Niektóre z nich wyglądały, jakby były tam od wielu lat.
Lekarze sugerowali, że stan pacjenta od dłuższego czasu jest wyjątkowo ciężki.
Ale ile dokładnie?
Niedziela?
Miesiąc?
Rok?
Nie mogła odpowiedzieć.
Przez całą noc kobieta na zmianę odzyskiwała i traciła przytomność. Czasami drgała, jakby słyszała kroki. Czasami szeptała niezrozumiałe słowa. Pewnego razu pielęgniarka usłyszała, jak mówi:
— Dwadzieścia trzy... Wszystkie dwadzieścia trzy...
Pielęgniarka stwierdziła, że pacjent majaczy.
Jednak rano, gdy stan kobiety nieco się ustabilizował, poprosiła o wezwanie detektywa.
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
