Płaczące dziewczyny zabrano do sypialni

- I uwierzyłeś mu?

Boris spuścił głowę.

- Tak.

- Dlaczego?

- Bo tak było zawsze.

Korsakow przez chwilę milczał.

— Co się stało ze Swietłaną?

Borys zakrył twarz dłońmi i powiedział:

„Próbowała się wydostać. Potem usłyszeliśmy hałas. Nie wiem, jak dokładnie znalazła się przy oknie. Wszystko wydarzyło się tak szybko. Roman krzyczał. Dima próbował coś zrobić. Ja… przestraszyłam się.”

— Widziałeś jak upadła?

Boris długo nie odpowiadał.

— Widziałem, jak zniknęła przez okno.

Śledczy wstał.

„To zeznanie zostanie zweryfikowane. Ale czy rozumiesz, że milczenie, które do tej pory utrzymywałeś, ma również swoje konsekwencje?”

Boris skinął głową.

On płakał.

I po raz pierwszy Korsakow pomyślał, że nie ma w tym mieszkaniu ani jednej osoby, która mogłaby powiedzieć, że nie wie, co się dzieje.

Część piąta. Inne ofiary

Śledztwo stopniowo rozszerzało się.

Policjanci znaleźli kilka innych kobiet, które w poprzednich miesiącach odwiedziły mieszkanie Tarchowa. Niektóre odmówiły składania zeznań. Inne zgodziły się dopiero po tym, jak poinformowano je, że ich zeznania są niezbędne do ustalenia okoliczności sprawy.

Jedna z nich, dwudziestoletnia Marina, weszła do biura śledczego ze spuszczoną głową.

„Myślałam, że będziesz mnie obwiniał” – powiedziała.

- W czym?

— Że tam pojechałem.

Korsakow nie odpowiedział od razu.

— Nie winimy cię za przyjście na imprezę.

Marina uśmiechnęła się nerwowo.

Powiedzieli, że to moja wina. Że piłem, że zgodziłem się przyjść, że wiedziałem, dokąd idę.

— Próbowałeś wyjść?

- Tak.

- Co się stało?

Opowiedziała, jak kilka miesięcy temu zaproszono ją na spotkanie. Znała jednego z młodych mężczyzn, więc nie spodziewała się niczego złego. W mieszkaniu było wielu gości. Początkowo wszystko wydawało się normalne. Potem gospodarze stali się natarczywi i nieuprzejmi.

Marina próbowała wyjść, ale została zatrzymana.

Stawiała opór, płakała i błagała, żeby ją puścić. W końcu udało jej się uwolnić, gdy jeden z gości się rozproszył.

Potem już nikomu o tym nie powiedziała.

„Bałam się” – przyznała. „Mówili, że ich rodzice będą decydować o wszystkim. Że nikt mnie nie posłucha. Że zrujnuję sobie życie”.

— Czy wiesz, kto to powiedział?

- Tarchow. A także Chomiakow.

Marina zacisnęła palce.

Myślałam, że jeśli powiem, zapytają, dlaczego przyszłam. Dlaczego nie wyszłam od razu. Dlaczego nie krzyczałam. Nie chciałam, żeby mama się dowiedziała.

Korsakow słuchał uważnie.

Nie przerwał.

Zrozumiał, że wiele dziewcząt nie szukało pomocy nie dlatego, że nie miały nic do powiedzenia, ale dlatego, że bały się publicznego potępienia, gróźb i upokorzenia.

W tamtych latach ofiara często musiała stawiać pytania, które brzmiały jak oskarżenie.

Dlaczego poszedłeś?

Dlaczego piłeś?

Dlaczego się nie opierałeś?

Dlaczego nie wezwałeś pomocy?

Dlatego śledczy uznali, że wszystkie zeznania należy rejestrować ostrożnie, bez ośmieszania, bez nacisków i bez prób przerzucania odpowiedzialności na ofiary.

Please click on the next page to continue reading 👇