Płaczące dziewczyny zabrano do sypialni

Korsakow się nie spieszył.

Położył na stole kilka fotografii, protokoły z inspekcji i listę świadków.

„Zidentyfikowaliśmy zmarłą. Swietłana Kryłowa, studentka. Była w twoim mieszkaniu wieczorem przed śmiercią”.

Tarkhov spojrzał na prawnika.

- Już mówiłem, że nie pamiętam.

— Następnie spróbujemy odtworzyć wydarzenia na podstawie zeznań innych osób.

Śledczy zaczął czytać.

Jedna z kobiet zeznała, że ​​po północy Swietłana chciała wyjść, ale Tarchow nalegał, żeby została. Inny świadek zeznał, że w mieszkaniu wybuchła kłótnia, po której Swietłana płakała. Trzeci zeznał, że słyszał, jak ktoś krzyczy i domaga się otwarcia drzwi.

„To wszystko są plotki” – powiedział Tarkhov.

„Plotki nie stają się zeznaniami” – odpowiedział spokojnie Korsakow. „Ale zeznania świadków stają się częścią sprawy”.

Dmitrij Chomiakow nerwowo bębnił palcami w stół.

— Po prostu piliśmy. Nikt niczego nie planował.

„Nikt tego nie zaplanował?” – zapytał śledczy. „W takim razie wyjaśnij, dlaczego dziewczęta twierdzą, że zostały zatrzymane”.

— Pozostali sobą.

— Niektórzy twierdzą, że próbowali odejść.

- To przesada.

Korsakow odłożył papiery.

„Rozumiesz, że nie chodzi o to, kto kogo lubił, kto z kim tańczył, ani ile kto wypił? Badamy śmierć człowieka. I okoliczności, które ją poprzedziły”.

Interweniował prawnik Tarchowa.

„Mój klient nie ma obowiązku odpowiadania na pytania, które mogłyby zostać zinterpretowane na jego niekorzyść”.

„To jego prawo” – odpowiedział Korsakow. „Ale prawo do milczenia nie neguje śledztwa”.

Tarkhov odchylił się na krześle.

- Nadal niczego nie udowodnisz.

Słowa te sprawiły, że śledczy podniósł głowę.

- Dlaczego jesteś taki pewien?

- Bo wiem, jak działa życie.

Korsakow spojrzał na niego zimno.

— Być może wiesz tylko, jak wygląda życie w twoim mieszkaniu.

Zeznania Borysa Awdiejewa były nieoczekiwane.

Był najcichszy z całej trójki. Nie był tak pewny siebie jak Tarkhov, słabo mówił i był ciągle zdenerwowany.

Podczas drugiego przesłuchania Boris poprosił, aby nie zabierać ze sobą przyjaciół i prawnika.

„Chcę ci powiedzieć” – powiedział.

Korsakow zamknął drzwi.

- Słucham.

Boris milczał przez długi czas.

„Wczoraj… Swietłana chciała wyjść. Powiedziała, że ​​źle się czuje. Roman się roześmiał. Powiedział, że nikt nie wyjdzie, dopóki impreza się nie skończy”.

— Co wydarzyło się później?

- Nie chcę…

- Boris, musisz mówić.

„Nie posłuchali jej. Płakała. Widziałem to. Wtedy Dima powiedział, że nie ma potrzeby robić sceny. Witalij... on też tam był”.

— Kto dokładnie?

Boris podał nazwiska.

Następnie powiedział, że dziewczęta próbowały stawiać opór, że niektóre z nich zamknęły się w łazience, że zostały namówione, a następnie brutalnie szarpnięte, gdy próbowały wyjść.

Nie mógł opisać wszystkiego szczegółowo. Jego głos się załamał.

„Powinienem był interweniować” – powiedział. „Widziałem, że się boi. Ale Roman powiedział, że wszystko jest pod kontrolą. Że nikt nie będzie narzekał. Że rodzice zajmą się wszystkim”.

Please click on the next page to continue reading 👇