Korsakow się nie spieszył.
Położył na stole kilka fotografii, protokoły z inspekcji i listę świadków.
„Zidentyfikowaliśmy zmarłą. Swietłana Kryłowa, studentka. Była w twoim mieszkaniu wieczorem przed śmiercią”.
Tarkhov spojrzał na prawnika.
- Już mówiłem, że nie pamiętam.
— Następnie spróbujemy odtworzyć wydarzenia na podstawie zeznań innych osób.
Śledczy zaczął czytać.
Jedna z kobiet zeznała, że po północy Swietłana chciała wyjść, ale Tarchow nalegał, żeby została. Inny świadek zeznał, że w mieszkaniu wybuchła kłótnia, po której Swietłana płakała. Trzeci zeznał, że słyszał, jak ktoś krzyczy i domaga się otwarcia drzwi.
„To wszystko są plotki” – powiedział Tarkhov.
„Plotki nie stają się zeznaniami” – odpowiedział spokojnie Korsakow. „Ale zeznania świadków stają się częścią sprawy”.
Dmitrij Chomiakow nerwowo bębnił palcami w stół.
— Po prostu piliśmy. Nikt niczego nie planował.
„Nikt tego nie zaplanował?” – zapytał śledczy. „W takim razie wyjaśnij, dlaczego dziewczęta twierdzą, że zostały zatrzymane”.
— Pozostali sobą.
— Niektórzy twierdzą, że próbowali odejść.
- To przesada.
Korsakow odłożył papiery.
„Rozumiesz, że nie chodzi o to, kto kogo lubił, kto z kim tańczył, ani ile kto wypił? Badamy śmierć człowieka. I okoliczności, które ją poprzedziły”.
Interweniował prawnik Tarchowa.
„Mój klient nie ma obowiązku odpowiadania na pytania, które mogłyby zostać zinterpretowane na jego niekorzyść”.
„To jego prawo” – odpowiedział Korsakow. „Ale prawo do milczenia nie neguje śledztwa”.
Tarkhov odchylił się na krześle.
- Nadal niczego nie udowodnisz.
Słowa te sprawiły, że śledczy podniósł głowę.
- Dlaczego jesteś taki pewien?
- Bo wiem, jak działa życie.
Korsakow spojrzał na niego zimno.
— Być może wiesz tylko, jak wygląda życie w twoim mieszkaniu.
Zeznania Borysa Awdiejewa były nieoczekiwane.
Był najcichszy z całej trójki. Nie był tak pewny siebie jak Tarkhov, słabo mówił i był ciągle zdenerwowany.
Podczas drugiego przesłuchania Boris poprosił, aby nie zabierać ze sobą przyjaciół i prawnika.
„Chcę ci powiedzieć” – powiedział.
Korsakow zamknął drzwi.
- Słucham.
Boris milczał przez długi czas.
„Wczoraj… Swietłana chciała wyjść. Powiedziała, że źle się czuje. Roman się roześmiał. Powiedział, że nikt nie wyjdzie, dopóki impreza się nie skończy”.
— Co wydarzyło się później?
- Nie chcę…
- Boris, musisz mówić.
„Nie posłuchali jej. Płakała. Widziałem to. Wtedy Dima powiedział, że nie ma potrzeby robić sceny. Witalij... on też tam był”.
— Kto dokładnie?
Boris podał nazwiska.
Następnie powiedział, że dziewczęta próbowały stawiać opór, że niektóre z nich zamknęły się w łazience, że zostały namówione, a następnie brutalnie szarpnięte, gdy próbowały wyjść.
Nie mógł opisać wszystkiego szczegółowo. Jego głos się załamał.
„Powinienem był interweniować” – powiedział. „Widziałem, że się boi. Ale Roman powiedział, że wszystko jest pod kontrolą. Że nikt nie będzie narzekał. Że rodzice zajmą się wszystkim”.
Please click on the next page to continue reading 👇
