Kobieta zaczęła mówić szybciej.
„Zawsze była ostrożna. Nigdy się nie ociągała. Rozumiesz? Ona taka nie jest. Mam tylko Swietę. Jej ojciec zmarł, kiedy była mała. Pracuję w fabryce, dbam o to, żeby chodziła do szkoły, żeby nie musiała…”
Korsakow poprosił ją o opisanie swojej córki.
Nadieżda Pawłowna wyjęła fotografię.
Na zdjęciu Swietłana uśmiechała się. Miała blond włosy, prostą sukienkę i małą broszkę na kołnierzyku. Stała w pobliżu brzóz, trzymając książkę.
Korsakow długo przyglądał się fotografii.
Rozpoznał twarz.
„Nadieżdo Pawłowno” – powiedział cicho – „musisz przyjść do kostnicy”.
Kobieta nie zrozumiała od razu.
- Po co?
Śledczy nie próbował tego ukryć.
— Zakładamy, że twoja córka nie żyje.
Nadieżda Pawłowna początkowo patrzyła na niego w milczeniu. Potem jej usta zadrżały.
- NIE.
Powtórzyła to kilka razy.
— Nie. Mylisz się. Wyszła wczoraj. Wróci. Nawet zrobiłem zupę. Ona lubi zupę ziemniaczaną. Mylisz się...
Ale zdjęcia nie były błędne.
A matka, widząc ciało, rozpoznała swoją córkę.
Nie krzyczała. Nie upadła. Po prostu straciła równowagę i policjantowi udało się ją złapać.
„Swietoczka…” szepnęła. „O, Panie, Svetochka…”
W tym momencie Korsakow zrozumiał, że śledztwa nie da się zatrzymać.
Nie dla statystyk.
Nie dla dobra szefa.
Dla dobra kobiety, która teraz wróci do domu i zobaczy pusty pokój.
Swietłana była zwyczajną dziewczyną.
Nie pochodziła z bogatej rodziny ani nie miała wpływowych krewnych. Jej matka pracowała, oszczędzała, kupowała jej książki i starała się zapewnić jej możliwość zdobycia wykształcenia.
Swietłana marzyła o zostaniu artystką. Uwielbiała malować portrety, pisać listy do przyjaciół i spacerować po Moskwie. Czasami mówiła, że chciałaby zobaczyć Leningrad, a potem, jeśli to możliwe, pojechać do Pragi.
Poznała Romana Tarkhova za pośrednictwem dziewczyny, z którą się uczyła.
Tarchow wydał jej się interesujący. Mówił pewnie, opowiadając jej historie o zagranicznych podróżach rodziców, swoich koneksjach dyplomatycznych i możliwości odbycia stażu w prestiżowej instytucji. Swietłana nie była w nim zakochana, ale lubiła słuchać. Wiedział, jak zrobić wrażenie.
Kiedy zaprosił ją na swoje przyjęcie urodzinowe, początkowo odmówiła.
„Nie znam tam nikogo” – powiedziała swojej przyjaciółce.
„Nie martw się. Będą tam goście z instytutu. Wszystko będzie w porządku. Tarkhov nie jest jakimś ulicznym bandytą”.
I Swietłana się zgodziła.
Nie wiedziała, że w tym mieszkaniu nie czekają na nią wakacje.
Część czwarta. Pierwsze świadectwo
Następnego dnia Korsakow ponownie wezwał Tarchowa i jego przyjaciół.
Tym razem rozmowa miała miejsce w biurze śledczego.
Tarkhov przybył w towarzystwie prawnika, którego jego ojciec najwyraźniej znalazł w ciągu kilku godzin. Dmitrij Chomiakow i Witalij Sinicyn również pojawili się z przedstawicielami. Boris Awdiejew przybył sam, ale co chwila zerkał w stronę drzwi.
Please click on the next page to continue reading 👇
