Płaczące dziewczyny zabrano do sypialni

Kobieta zaczęła mówić szybciej.

„Zawsze była ostrożna. Nigdy się nie ociągała. Rozumiesz? Ona taka nie jest. Mam tylko Swietę. Jej ojciec zmarł, kiedy była mała. Pracuję w fabryce, dbam o to, żeby chodziła do szkoły, żeby nie musiała…”

Korsakow poprosił ją o opisanie swojej córki.

Nadieżda Pawłowna wyjęła fotografię.

Na zdjęciu Swietłana uśmiechała się. Miała blond włosy, prostą sukienkę i małą broszkę na kołnierzyku. Stała w pobliżu brzóz, trzymając książkę.

Korsakow długo przyglądał się fotografii.

Rozpoznał twarz.

„Nadieżdo Pawłowno” – powiedział cicho – „musisz przyjść do kostnicy”.

Kobieta nie zrozumiała od razu.

- Po co?

Śledczy nie próbował tego ukryć.

— Zakładamy, że twoja córka nie żyje.

Nadieżda Pawłowna początkowo patrzyła na niego w milczeniu. Potem jej usta zadrżały.

- NIE.

Powtórzyła to kilka razy.

— Nie. Mylisz się. Wyszła wczoraj. Wróci. Nawet zrobiłem zupę. Ona lubi zupę ziemniaczaną. Mylisz się...

Ale zdjęcia nie były błędne.

A matka, widząc ciało, rozpoznała swoją córkę.

Nie krzyczała. Nie upadła. Po prostu straciła równowagę i policjantowi udało się ją złapać.

„Swietoczka…” szepnęła. „O, Panie, Svetochka…”

W tym momencie Korsakow zrozumiał, że śledztwa nie da się zatrzymać.

Nie dla statystyk.

Nie dla dobra szefa.

Dla dobra kobiety, która teraz wróci do domu i zobaczy pusty pokój.

Swietłana była zwyczajną dziewczyną.

Nie pochodziła z bogatej rodziny ani nie miała wpływowych krewnych. Jej matka pracowała, oszczędzała, kupowała jej książki i starała się zapewnić jej możliwość zdobycia wykształcenia.

Swietłana marzyła o zostaniu artystką. Uwielbiała malować portrety, pisać listy do przyjaciół i spacerować po Moskwie. Czasami mówiła, że ​​chciałaby zobaczyć Leningrad, a potem, jeśli to możliwe, pojechać do Pragi.

Poznała Romana Tarkhova za pośrednictwem dziewczyny, z którą się uczyła.

Tarchow wydał jej się interesujący. Mówił pewnie, opowiadając jej historie o zagranicznych podróżach rodziców, swoich koneksjach dyplomatycznych i możliwości odbycia stażu w prestiżowej instytucji. Swietłana nie była w nim zakochana, ale lubiła słuchać. Wiedział, jak zrobić wrażenie.

Kiedy zaprosił ją na swoje przyjęcie urodzinowe, początkowo odmówiła.

„Nie znam tam nikogo” – powiedziała swojej przyjaciółce.

„Nie martw się. Będą tam goście z instytutu. Wszystko będzie w porządku. Tarkhov nie jest jakimś ulicznym bandytą”.

I Swietłana się zgodziła.

Nie wiedziała, że ​​w tym mieszkaniu nie czekają na nią wakacje.

Część czwarta. Pierwsze świadectwo

Następnego dnia Korsakow ponownie wezwał Tarchowa i jego przyjaciół.

Tym razem rozmowa miała miejsce w biurze śledczego.

Tarkhov przybył w towarzystwie prawnika, którego jego ojciec najwyraźniej znalazł w ciągu kilku godzin. Dmitrij Chomiakow i Witalij Sinicyn również pojawili się z przedstawicielami. Boris Awdiejew przybył sam, ale co chwila zerkał w stronę drzwi.

Please click on the next page to continue reading 👇