- Wszystko?
Tarkhov odwrócił wzrok.
- Prawie wszystko.
— A ten, który nie odszedł?
Młody mężczyzna zamilkł.
Śledczy zrobił pauzę.
„Roman Lwowicz, nie będę z tobą zgadywał. Możesz mi spokojnie powiedzieć, kto był teraz w mieszkaniu, albo możesz skomplikować sytuację. Ale ta martwa dziewczyna zasługuje na to, żeby dowiedzieć się, co się stało”.
- Nie wiem, co się z nią stało.
- No to powiedz mi, co wiesz.
Tarkhov westchnął ciężko.
— Wczoraj wpadło kilka koleżanek. Było fajnie. Muzyka, drinki. Kilka dziewczyn wyszło wcześniej. Potem zostały jeszcze dwie. Jedna... no, jedna też szykowała się do wyjścia.
- Nazwa?
— Nie pamiętam.
— Zapomniałeś imienia dziewczyny, która była u ciebie?
— Nie wszyscy znaliśmy się dobrze.
Korsakow przyjrzał mu się uważnie.
— Czy ona była z tobą w pokoju?
- Z kim?
- Ze zmarłym.
Tarkhov gwałtownie podniósł głowę.
- Nie wiem, kto umarł.
„Jeszcze jej nie zidentyfikowaliśmy. Ale możesz pomóc”.
- Nic nie zrobiłem.
To zdanie padło zbyt pochopnie.
Korsakow nie odpowiedział.
Wszedł do sypialni, rozejrzał się po pokoju, a potem zatrzymał się przy oknie. Było otwarte. Zasłony poruszały się na delikatnym wietrze.
Na parapecie znaleziono ślady, które później eksperci zbadają dokładniej.
Śledczy obejrzał się.
- Kto tu spał?
- Nikt.
— Dlaczego więc łóżko jest pogniecione?
Tarkhov wzruszył ramionami z irytacją.
— Wczoraj było mnóstwo ludzi. Chcesz, żebym odpowiedział za wszystkich?
— Chcę, żebyś brał odpowiedzialność za swoje czyny.
Młody mężczyzna zbladł.
W tym momencie jeden z mężczyzn śpiących w salonie się obudził. Dmitrij Chomiakow usiadł, potarł twarz i spojrzał na śledczego.
- Co się dzieje?
„Dziewczyna umarła” – odpowiedział Korsakow. „Była tu wczoraj?”
Chomiakow zamarł.
Potem powoli spojrzał na Tarkhova.
To spojrzenie było bardziej wymowne, niż jakiekolwiek zdanie.
Część trzecia: Dziewczyna, której nikt nie chciał poznać
Do południa śledztwo ustaliło, że zmarły mógł być studentem moskiewskiej uczelni. Jednak bez dokumentów i świadków identyfikacja była utrudniona.
Korsakow wysłał funkcjonariuszy pod różne adresy, sprawdził zgłoszenia o zaginięciach i skontaktował się z placówkami edukacyjnymi.
Wkrótce pojawił się pierwszy trop.
Studentka drugiego roku, Swietłana Kryłowa, była nieobecna w Instytucie Sztuk Pięknych. Miała dziewiętnaście lat. Nie pojawiła się na zajęciach, nie zadzwoniła do koleżanki, z którą zazwyczaj spotykała się rano, i nie wróciła do domu.
Jej matka, Nadieżda Pawłowna, zaczęła się już martwić.
Kiedy przyjechała policja, kobieta otworzyła drzwi w szlafroku. Widząc identyfikator, natychmiast zbladła.
„Co się stało?” zapytała. „Swieta? Zrobiła coś?”
„Chcemy wyjaśnić pewne okoliczności” – powiedział ostrożnie pracownik.
Nadieżda Pawłowna przycisnęła dłonie do piersi.
„Wyszła wczoraj wieczorem. Powiedziała, że to urodziny przyjaciółki. Nie chciałam jej puścić. Było późno. Ale powiedziała, że dziewczyny będą i że przyjaciółka ją pożegna…”
Please click on the next page to continue reading 👇
