Płaczące dziewczyny zabrano do sypialni

- Wszystko?

Tarkhov odwrócił wzrok.

- Prawie wszystko.

— A ten, który nie odszedł?

Młody mężczyzna zamilkł.

Śledczy zrobił pauzę.

„Roman Lwowicz, nie będę z tobą zgadywał. Możesz mi spokojnie powiedzieć, kto był teraz w mieszkaniu, albo możesz skomplikować sytuację. Ale ta martwa dziewczyna zasługuje na to, żeby dowiedzieć się, co się stało”.

- Nie wiem, co się z nią stało.

- No to powiedz mi, co wiesz.

Tarkhov westchnął ciężko.

— Wczoraj wpadło kilka koleżanek. Było fajnie. Muzyka, drinki. Kilka dziewczyn wyszło wcześniej. Potem zostały jeszcze dwie. Jedna... no, jedna też szykowała się do wyjścia.

- Nazwa?

— Nie pamiętam.

— Zapomniałeś imienia dziewczyny, która była u ciebie?

— Nie wszyscy znaliśmy się dobrze.

Korsakow przyjrzał mu się uważnie.

— Czy ona była z tobą w pokoju?

- Z kim?

- Ze zmarłym.

Tarkhov gwałtownie podniósł głowę.

- Nie wiem, kto umarł.

„Jeszcze jej nie zidentyfikowaliśmy. Ale możesz pomóc”.

- Nic nie zrobiłem.

To zdanie padło zbyt pochopnie.

Korsakow nie odpowiedział.

Wszedł do sypialni, rozejrzał się po pokoju, a potem zatrzymał się przy oknie. Było otwarte. Zasłony poruszały się na delikatnym wietrze.

Na parapecie znaleziono ślady, które później eksperci zbadają dokładniej.

Śledczy obejrzał się.

- Kto tu spał?

- Nikt.

— Dlaczego więc łóżko jest pogniecione?

Tarkhov wzruszył ramionami z irytacją.

— Wczoraj było mnóstwo ludzi. Chcesz, żebym odpowiedział za wszystkich?

— Chcę, żebyś brał odpowiedzialność za swoje czyny.

Młody mężczyzna zbladł.

W tym momencie jeden z mężczyzn śpiących w salonie się obudził. Dmitrij Chomiakow usiadł, potarł twarz i spojrzał na śledczego.

- Co się dzieje?

„Dziewczyna umarła” – odpowiedział Korsakow. „Była tu wczoraj?”

Chomiakow zamarł.

Potem powoli spojrzał na Tarkhova.

To spojrzenie było bardziej wymowne, niż jakiekolwiek zdanie.

Część trzecia: Dziewczyna, której nikt nie chciał poznać

Do południa śledztwo ustaliło, że zmarły mógł być studentem moskiewskiej uczelni. Jednak bez dokumentów i świadków identyfikacja była utrudniona.

Korsakow wysłał funkcjonariuszy pod różne adresy, sprawdził zgłoszenia o zaginięciach i skontaktował się z placówkami edukacyjnymi.

Wkrótce pojawił się pierwszy trop.

Studentka drugiego roku, Swietłana Kryłowa, była nieobecna w Instytucie Sztuk Pięknych. Miała dziewiętnaście lat. Nie pojawiła się na zajęciach, nie zadzwoniła do koleżanki, z którą zazwyczaj spotykała się rano, i nie wróciła do domu.

Jej matka, Nadieżda Pawłowna, zaczęła się już martwić.

Kiedy przyjechała policja, kobieta otworzyła drzwi w szlafroku. Widząc identyfikator, natychmiast zbladła.

„Co się stało?” zapytała. „Swieta? Zrobiła coś?”

„Chcemy wyjaśnić pewne okoliczności” – powiedział ostrożnie pracownik.

Nadieżda Pawłowna przycisnęła dłonie do piersi.

„Wyszła wczoraj wieczorem. Powiedziała, że ​​to urodziny przyjaciółki. Nie chciałam jej puścić. Było późno. Ale powiedziała, że ​​dziewczyny będą i że przyjaciółka ją pożegna…”

Please click on the next page to continue reading 👇