Siergiej przeczesał włosy dłonią, zagubiony.
„Nina, porozmawiajmy…”
„Rozmawiamy od pięciu dni” – przerwała. „A raczej ja rozmawiam, a ty nie słuchasz. Jestem wyczerpana, Siergiej. Potrzebuję przerwy. Od was wszystkich”.
Chwyciła walizkę i wyszła z pokoju. Na korytarzu stali Wadim, Larisa i ich dzieci, nagle ucichli. Nina minęła ich, nie patrząc.
„Zamówiłam taksówkę” – zawołała przez ramię. „Wrócę za tydzień. Może”.
Sanatorium Lesnoj znajdowało się w pięknym miejscu wśród sosen. Pokoje były proste, ale czyste, trzy posiłki dziennie, przepisane przez lekarza zabiegi i absolutna cisza. Po chaosie ostatnich kilku dni Nina czuła się jak w raju.
Przez pierwsze dwa dni nie robiła nic poza spaniem. Budziła się tylko na posiłki, a potem wracała do łóżka, delektując się szansą na oderwanie się od świata. Trzeciego dnia Siergiej do niej zadzwonił. W jego głosie słychać było poczucie winy.
„Jak się masz?” – zapytał.
„Wspaniale” – odpowiedziała szczerze Nina. „Po raz pierwszy od wieków naprawdę śpię”.
„Dajemy sobie… radę” – odparł niepewnie Siergiej. „Wadim i Larisa pomagają”.
Nina uśmiechnęła się lekko. Wątpiła, by Wadim nagle nauczył się gotować albo sprzątać po sobie.
„Zamówiliśmy jedzenie na moje urodziny” – kontynuował Siergiej po chwili milczenia. „W restauracji. To nie twoja kuchnia, ale… da radę”.
„Dobrze” – odparła krótko Nina.
Rozmawiali jeszcze chwilę, a Siergiej obiecał oddzwonić następnego dnia. Kiedy to zrobił, jego głos nie brzmiał już tak wesoło.
„Nina, nie uwierzysz: wczoraj Wadim zostawił odkręcony kran i zalał podłogę w łazience…” – zaczął, po czym urwał. „No cóż, nic się nie stało, posprzątaliśmy. A dzisiaj Kostik i Dimka pokłócili się o grę wideo i teraz nie odzywają się do siebie…”
Nina słuchała tylko jednym uchem. Właśnie wróciła z masażu i czuła się zrelaksowana i spokojna. Problemy, które w domu wydawały się ogromne, teraz wydawały się małe i nieistotne.
