Nina Pietrowna przyjrzała się swojemu odbiciu w lustrze w łazience. Drobne zmarszczki wokół oczu pogłębiły się, a ona nieświadomie obrysowała palcami delikatne kontury twarzy. Czterdzieści pięć lat to jeszcze nie tak dużo, ale przez ostatnie kilka dni każda
zmarszczka przerodziła się w głęboką bruzdę wyczerpania. Za drzwiami rozbrzmiewała kakofonia głosów: śmiech, krzyki dzieci, coś upadającego i wszechobecny komentator sportowy krzyczący w telewizji.
„Nina, zamierzasz tu jeszcze długo zostać?” Głos jej męża Siergieja przebił się przez chaos. „Wadim chce wiedzieć, kiedy sałatka Olivier będzie gotowa!”
Nina wzięła głęboki oddech, próbując się uspokoić. Jeszcze cztery dni. Jeszcze tylko cztery dni i bliscy męża wyjadą. Da radę. Tak sobie powtarzała każdego ranka, wstając o świcie, żeby przygotować śniadanie dla całej rodziny.
„Już idę!” „Zawołała, wpatrując się w swoje włosy i wymuszając uśmiech. Uśmiech był wymuszony, niczym lina, która zaraz pęknie.
Znajomy chaos powitał ją w salonie. Brat Siergieja, Wadim, siedział rozwalony w fotelu z puszką piwa. Jego żona, Larisa, przeglądała magazyn, opierając nogi na stoliku kawowym. Ich dwoje dzieci, wraz z Niną i piętnastoletnim synem Siergieja, Dimą,
przewracało kuchnię do góry nogami w poszukiwaniu chipsów.
„Ninoczka!” Wysoki, lekko piskliwy głos Larisy sprawił, że Nina się skrzywiła. „Czy zdajesz sobie sprawę, co moja sąsiadka zrobiła wczoraj? Kupiła kota i wyje całą noc! Powiedziałam jej…”
Nina kiwnęła mechanicznie głową, kierując się w stronę lodówki. Historia Larisy przeskakiwała od kota sąsiada do skandalu w pracy koleżanki, potem do problemów z rodzicami jej uczniów (Larisa była nauczycielką), a na końcu do szczegółowego podsumowania
serialu, który oglądały poprzedniego wieczoru.
„Nina, mogę kawę?” zapytał Wadim, wpatrując się w telewizor, i podając jej pusty kubek. „A czy mogłabyś mi zrobić kanapkę z kiełbasą? Twoje kanapki są nieporównywalne!”
Nina zacisnęła zęby i wzięła kubek. Za każdym razem, gdy Wadim przychodził, zachowywał się, jakby był w restauracji. „Nina, to potrafisz zrobić… Nina, tamto potrafisz…” Wyglądało na to, że zawsze prosił o najbardziej skomplikowane dania.
