„Dobrze, to wychodzę. Możecie dalej czekać na swoich bliskich” – powiedziała w końcu kobieta, zirytowana bezczelnością gości.

Odwróciła się do męża, czując, jak drżą jej ręce.

„Pięć dni, Siergieju. Przez pięć dni musiałam znosić twojego brata, który mi rozkazuje w moim własnym domu. Jego żonę, która wszędzie za mną łazi z niekończącymi się opowieściami. Ich dzieci zamieniające nasze mieszkanie w chlew. I ty nadal nazywasz to „tylko salaterką”?”

„Nino, uspokój się” – powiedział Siergiej, wyglądając na zagubionego. „Jesteśmy rodziną. Krewni czasami wpadają, to normalne”.

„Goście, Siergieju” – westchnęła Nina – „nie żądajcie codziennie spersonalizowanego menu. Goście nie zaśmiecają domu. Goście pomagają gospodarzom, zamiast potrajać obowiązki”.

„Hej, uspokój się, nie przejmuj się” – wtrącił Wadim. „Naprawdę sprawiamy tyle kłopotów? Przyjechaliśmy na urodziny twojego brata, wiesz? To rodzinne święto!”

„Impreza jest za dwa dni” – odparła Nina. „A wy mieszkacie tu już od pięciu dni, a wszystko macie załatwione. Ani razu żadne z was nie zaoferowało pomocy w gotowaniu czy sprzątaniu”.

Odwróciła się do męża.

„Zdecyduj, Siergieju. Albo twoja rodzina wyjedzie dzisiaj, albo…”

„A może co?” Siergiej zmarszczył brwi. Nie był przyzwyczajony do takiego widoku żony. Zazwyczaj spokojna i rozsądna, Nina teraz była wściekła.

Nina nie odpowiedziała. Wyszła z kuchni, poszła do sypialni i wyjęła z szafy walizkę. Jej ręce poruszyły się same, pakując kilka ubrań na zmianę, kosmetyki i ładowarkę do telefonu.

Siergiej pojawił się w drzwiach, gdy tylko zamknęła walizkę.

„Co robisz?” zapytał cicho.

„Wyjeżdżam”.

„Dokąd jedziesz?”

„Do sanatorium Lesnoj. To 20 kilometrów od miasta. Było wolne miejsce na tydzień w ostatniej chwili. Zarezerwowałem je dwa dni temu, kiedy zdałem sobie sprawę, że jeśli nie zrobię sobie przerwy, to się załamię”.

Siergiej spojrzał na nią zdezorientowany.

„Ale… co z moimi urodzinami? Co z nami wszystkimi?”

Nina podniosła na niego zmęczone spojrzenie.

„W takim razie ja jadę, a ty zajmij się swoimi bliskimi” – powiedziała, zirytowana bezczelnością gości. „Zobaczymy, jak sobie poradzisz z gotowaniem dla dziesięciu osób, sprzątaniem i praniem. Żegnaj futbolu”.