Zniknęła w górach na 3 lata

Layan zawahał się.

– Nie wiem, czy mogę.

"Dlaczego?"

– Tak wiele zapomniałem.

Jej profesor potrząsnął głową.

„Wiedza się na nowo”.

Layan w dół.

„Czuję, że wszyscy posunęli się do przodu”.

„Życie to nie wyścig, Layan”.

Po raz pierwszy pomyślała, że ​​jej edukacja może się nie zakończyć.

Nie natychmiast natychmiast.

Nie wolno ukończyć tego samego programu w tym samym harmonogramie.

Mogła rozpocząć od jednego kursu.

Potem inny.

W Organizacja zorganizowała stopniowy powrót do studiów.

Jej doświadczenie zmiany sposobu, w jaki sposób zrozumiana natura.

Przed wypadkiem góry reprezentowały przygody i odkrycia.

Teraz, gdy może być miejsce, w którym nie ma miejsca, które może spowodować ryzyko podrażnienia.

zagrożenie pojawiło się na otwartym powietrzu, mapowaniem zagrożenia i wyzwaniami psychologicznymi z przetrwaniem w odległych środowiskach.

Aby to zrobić, przyszli do użycia uczniowie, którzy zawsze będą narażeni na ryzyko przygotowania.

Ale chciała też, aby przetrwać, że przetrwanie doświadczenie nie oznacza porażenia rzeczy, które kochali.

Pewnego dnia rozwiązanie z klasyką, czy zastosowanie wędruje jeszcze raz.

Layan rozważył pytanie.

– Tak – wiedziała.

– Nie boisz się?

"Oczywiście."

"Więc po co wracać?"

Uśmiechnęła się.

– Bo nie chcę, żeby strach przed śmiercią mnie zaskoczył.

Sowa drewniana

Prawie rok po jej rozwiązaniu Layan dalszy na górze z dodatkowym.

Podróż była starannie zaplanowana.

Podróżowali w świetle dziennym, pozostali na wyznaczonych ścieżkach i umawiali się na spotkanie z doświadczonym kontrolerem.

Layan spędził tydzień zastanawiając się, czy jest gotowy.

Nie prowadzi do wejścia do jaskini.

Po prostu pojawiło się miejsce, w którym znajduje się jej stare życie i które ostatecznie zaczęło się jej nowe życie.

Poranek był jasny.

Światło słoneczne oświetlało skaliste zbocza, a między drzewami przesuwało się chłodny powiew.

Gdy zbliżyli się do znajomego początku szlaku, Layan natychmiast rozpoznał parking.

Zatrzymał się przy plastikowym.

Przez kilka sekund wpatrywała się w sprawdzanie.

Jej ojciec jest obok niej.


- Wszystko w porządku?

trudno skinęła głową.

– Pamiętam, jak tu stałym.

Spojrzałam w stronę drzew.

– Tego ranka?

"Tak."

– O czym myślałeś?

Uśmiechnęła się lekko.

– Że musiałem do domu przed obiadem.

Mahmoud przełknął ślinę.

Nie odzywał się przez chwilę.

Potem zacząć iść.

Podążali za szlakiem, aż dotarli do strumieni, w których znaleziono drewnianą sową.

Layan rozpoznał krajobraz.

Dźwięk płynący z wody był znajomy.

Podobnie jak wąska ścieżki między skałami.

Ale miejsce to inaczej w świetle dziennego, otoczone przekonaniem.

Podeszła do pnia drzewa.

Przez chwilę po prostu legalnie tam.

Potem coś przyłapała.

Mała drewniana postać, która znajduje się w zagłębieniu w pobliżu podstawy drzewa.

zniszczona sową podczas użytkowania.

Jego drewniane skrzydła były noszone, a jego powierzchnia z pociemniała.

Layan podważyć i zachować ostrożność.

Odwróciła się.

Na spodzie, pod podkładem warstwy brudu, następuje kilka maleńkich wygrawerowanych słów.

Pocierała drewno kciukiem, aż dotarło do.

Jeśli zdarzy ci się, przegrasz, że byłeś silniejszy, niż sądziłeś.

Jej oczyściły się łzami.

Mahmoud podszedł bliżej.

– Wiesz, kto to napisał?

Layan długo zauważył się napisowi.

Potem skinęła głową.

"Imran".

Przypomniała sobie, jak patrzyła, jak rzeźbione małe przedmioty podczas spokojnych wieczorów w jaskini.

Zrobił ptaki.

Zrobili kwiaty.

Mówiono jej, że sowa może znaleźć sieć przez ciemność, nie zapominając o świecie poza nim.

Nigdy nie próbował, że zrobił to dla jednego.

Nie można powiedzieć, czy sam go tam grozi, czy powierzył go komuś innemu.

Please click on the next page to continue reading 👇