Zniknęła w górach na 3 lata

Ale zagrożenie jest bezbłędne osobiste.

Mahmoud powstał w małych konstrukcjach.

– Tęsknisz za nim?

Layan wydany w stronę gór.

„Czasami”.

Jej ojciec nic nie powiedział.

– Pomógł mi spełnić – spełnieniaa. – Ale też błędy.

Mahmoud skinął głową.

„Obie rzeczy mogą być prawdziwe”.

Trzymała sową przy piersi.

Przez lata stosowania się do zrozumienia, jak ktoś może być nią chronicznie i nadal nie daje jej pomocy, której dotyczy.

Teraz zaczęło akceptować, że wdzięczność nie wymaga od niej tego, co przyszło nie tak.

Potrafiła docenić życie, które Imran pozostał.

Potrafiła także przyznać, że straciła lata.

Mogę wybrać, co nastąpi później.

Wybór powrotu do domu

Przed wyjściem Mahmoud pytanie, czy Layan chce wyjść bliżej wejścia do jaskini.

Odwraca się w stronę przejścia zbocza.

Skały wznosiły się ostro nad drzewami.

Gdzieś pod nimi leżała komnata, która przebywała trzy lata.

Wyobraziła sobie znajome kamienne mury.

Dźwięki kapiącej wody.

Stare koce.

Notatniki ułożone w suchym kącie.

Przez chwilę odczuwalny charakterystyczny ból tęsknoty.

Jaskinia przestraszyła ją, wyizolowała i zabrała lata, których nigdy nie dałoby się wyzdrowieć.

Ale stało się także znajome.

Nauczanie się tam określone.

Odkryła siłę, której nie ma, że ​​posiada.

I przebywał niezwiązany z noce, że już nigdy nie jest twoim ojcem.

Terazstały obok niej.

Czekam.

Nie zmuszając jej.

Nie uwzględnia się na niej.

Po prostu premiera na jej odpowiedź.

„Chcesz wejście do środka?” Pytanie.

Layan potrząsnęła głową.

"Nie."

– Jesteś pewien?

"Tak."

Wyglądał na ulgę.

"Dlaczego nie?"

Wzięła jego dłoń.

„Ponieważ tym razem mogę wybrać, kiedy wrócę do domu”.

Odwrócili się od góry.

Gdy szli w kierunku parkingu, Layan ogląda się raz.

Nie wierzy potwora wyznającego się wśród skał.

Nie wyobrażałem sobie, że góra wolałaby jej imię.

Zobaczyła drzewo, kamień, cienie i światło słoneczne.

Piękne, ale bezpieczne miejsce.

Miejsce, które zmieniło jej życie.

Ale nie jest już miejscem, które jest kontrolowane.

W latach Layan przekazała, wzmocniła relacje i stopniowo odbudowywała swoje wcześniejsze siebie.

Trwają chwilowe przeżycia.

Pewne dźwięki przypominały jej spadające skały.

Wąskie przestrzenie mogą być spokojne, że będą niespokojne.

Cieszyła się o jaskini.

Ale te wspomnienia nie definiowały już każdej części jej życia.

W rocznicę jej ratowania w góry z następnym.

Zrobili zdjęcie przy szlaku.

Layan trzymała w jednej ręce małą drewnianą sową.

Jej ojciec stał obok niej, uśmiechając się.

Kiedy nastąpi usunięcie, prosto w urządzeniu.

Jej wyraz twarzy był naturalny.

Jej oczy były jasne.

I tym razem, gdy słońce dotknęło jej twarzy, zamrugała.

Ostatecznie stało się jedno z najcenniejszych rzeczy Mahmouda.

Umieścił obok ostatniego zdjęcia funkcjonalnego przed zniknięciem.

Dwie fotografie.

Odstępy trzech lat.

W pierwszej, młodej kobiecie na początku przygód, której nigdy nie wyobrażała sobie.

W drugim ta sama kobieta jest obok twojego ojca po tym, jak jest coś, co następuje zawsze.

Różnica nie polega tylko na jej wyglądzie.

To było w znaczeniu jej uśmiechu.

Pierwsza pochodzia do dziewczyny, która wierzyła, że ​​dokąd, zaprowadziła ją życie.

Druga funkcja do kobiety, która daje się, że nawet gdy życie staje się nie do poznania, można zacząć od nowej.

Przez trzy lata Layan Mahmoud mieszkał pod górą, podczas gdy świat nadal nad nią.

Straciła czas, możliwości i bezpieczeństwo.

Ale nie straciła zdolności do zrobienia.

A kiedy w końcu odeszła od jaskini, coś, czego niepożądany podręcznik uniwersytecki nie może być jej dostępny.

Przetrwanie nie było po prostu aktem pozostawania przy życiu. To było cierpienie, by znów żyć.

Góra zawsze dostępna w jej historii.

Ale to już nigdy nie będzie miejscem, w którym znajduje się jej historia.