„Od stycznia każdy jest sam dla siebie” – powiedziała moja teściowa. Mój mąż posłuchał i na Nowy Rok dostał coś, czego się nie spodziewał.

Zapach mandarynek i świeżych igieł sosnowych nie przyniósł radości w tym roku. 31 grudnia w mieszkaniu Iry i Żeni napięty był jak struna w starej gitarze, gotowa do zerwania. Wiera Ignatjewna i jej siostra Luda przyjechały tego ranka z wizytą i od chwili wejścia zaczęły rozkazywać wszystkim, jakby byli u siebie w domu.

Wiera Ignatjewna siedziała przy stole, majestatycznie wygładzając fałdy odświętnego obrusu – pani cudzego mieszkania, choć we własnym mieszkała osobno. Obok niej, kiwając głową i stukając łyżeczką o porcelanę, siedziała jej młodsza siostra, ciocia Luda – krępa kobieta o wiecznym niezadowoleniu i bezczelnym, przenikliwym spojrzeniu. Luda również mieszkała osobno i przyjeżdżała „na święta” tylko po to, by karmić siostrę „mądrymi” radami i zachęcać ją do wywierania presji na młodą parę.

„No więc, dzieciaki” – Wiera Ignatjewna otarła usta serwetką, jakby przypieczętowując wyrok. „Czasy są teraz ciężkie. Ceny rosną, emerytury nie są nieograniczone. Ludoczka otworzyła mi oczy. Od stycznia każdy jest sam dla siebie”.

Ira zamarła z miską sałatki w rękach.

„Co masz na myśli, Wiero Ignatjewna? Mój mąż i ja dzielimy się czynszem, a ja kupuję artykuły spożywcze…”

„A w tym!” przerwała ciocia Luda, bezceremonialnie dźgając widelcem kawałek wieprzowiny. „Irka, zarabiasz w restauracji i pewnie dostajesz napiwki. A Żenia, mój bratanek, haruje w fabryce. Jesteście młodą rodziną, a Wiera to starsza kobieta. Przestań ciągnąć matkę. Od stycznia będziemy mieli osobne budżety. Wasze pieniądze są wasze, Żeni jego. I wszyscy będziecie dokładać się do czynszu. A za zakupy spożywcze każdy zapłaci z własnej kieszeni”.

Ira spojrzała na męża. Żenia, krzepki trzydziestolatek, który pracował jako ładowacz w fabryce mebli, siedział pochłonięty miską galarety mięsnej. Nie znosił konfliktów. Łatwiej było mu milczeć niż kłócić się z matką, która przyjechała z wizytą, ale mówiła tak, jakby miała prawo decydować za nich.

„Żenia?” zapytał cicho Ira. „Zgadzasz się? Jesteśmy rodziną. Piliśmy razem.”

Żenia podniósł oczy pełne poczucia winy i wymamrotał:

Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇