Zapłacił i wyszedł.
Kilka dni później Mikołaj znów pojawił się w piekarni. I znowu. Stopniowo zaczęli się witać, wymieniać kilka słów, a czasem zatrzymywać się przy ladzie na krótką pogawędkę.
Pewnego dnia, gdy zbliżała się godzina zamknięcia sklepu, zobaczył Marinę próbującą podnieść ciężkie pudełko z mąką.
- Pozwól, że ci pomogę.
- Nie ma potrzeby, zrobię to sam.
„Widzę, że sam to zrobiłem. Ale to nie znaczy, że nie mogę przyjąć pomocy”.
Podniósł pudełko i zaniósł je do pomieszczenia gospodarczego.
„Dziękuję” powiedziała Marina.
- Z przyjemnością.
Tak rozpoczęła się ich znajomość.
Mikołaj był wdowcem. Jego żona zmarła kilka lat wcześniej po długiej chorobie. Nie mieli dzieci i mieszkał sam w małym domu na obrzeżach miasta.
Pracował jako brygadzista w warsztacie naprawczym, zajmował się ogrodem i wieczorami czytał książki.
Pewnego dnia Mikołaj zaprosił Marinę na spacer.
Długo wątpiła.
Bała się znów zaufać mężczyźnie. Po Semionie przyzwyczaiła się do tego, że spodziewa się wymówek, nawet jeśli nikt nie miał zamiaru ich wygłaszać.
Ale Mikołaj jej nie poganiał.
Zaproponował po prostu, że przejdzie się po parku i odprowadzi mnie do domu.
Ich spacery stały się regularne.
Rozmawiali o pracy, pogodzie, książkach i dzieciństwie. Nikołaj opowiadał o swoim ojcu, który nauczył go naprawiać stare rzeczy, a Marina wspominała, jak w dzieciństwie pomagała matce piec ciasta.
Pewnego dnia pewien mężczyzna zapytał:
— Dlaczego mieszkasz sam? Czy byłeś żonaty?
Marina spuściła wzrok.
— Byłem. Osiem lat.
- A teraz?
- Rozwiedziony.
Mikołaj nie zadawał żadnych zbędnych pytań.
Ale po kilku spotkaniach Marina sama opowiedziała mu o Siemionie. O lekarzach, niekończących się badaniach, wyrzutach i tym zimowym wieczorze.
Mówiła spokojnie, lecz w pewnym momencie jej głos nadal się załamał.
Uważał, że nie potrafię urodzić, a to oznaczało, że nie zasługuję na to, by być żoną.
Mikołaj milczał przez długi czas.
Potem powiedział:
