- Wiesz, Marina, myślę, że on po prostu nie rozumiał, czym jest rodzina.
— Czym jest rodzina?
— Kiedy ludzie troszczą się o siebie nawzajem. Kiedy nie opuszczają się w potrzebie. Kiedy nie traktują miłości jako ceny za jakąś usługę.
Marina spojrzała na niego.
Z jakiegoś powodu te proste słowa poruszyły ją bardziej niż wszystkie piękne wyznania.
„A co jeśli nigdy nie będzie dzieci?” zapytała.
Mikołaj uniósł brwi ze zdziwienia.
- I co?
— Czy to cię nie martwi?
„Marino, nie szukam kobiety, która będzie zobowiązana urodzić mi dziecko. Chcę poznać mężczyznę, z którym będę mogła dobrze żyć. Jeśli będziemy mieli dzieci, to wspaniale. Jeśli nie, i tak możemy być szczęśliwi”.
Po raz pierwszy od wielu lat Marina poczuła, że nie musi się już usprawiedliwiać.
Mikołaj zakochał się w niej nie ze względu na obietnicę zostania matką, nie ze względu na jej umiejętności prowadzenia domu i nie dlatego, że mogłaby dać mu dziedzica.
On ją kochał.
Rok później wzięli ślub.
Ślub był skromny. Obecni byli Natalia z mężem, kilku przyjaciół Mikołaja i koledzy Mariny z piekarni.
Po rejestracji wrócili do domu, gdzie Mikołaj przygotował kolację.
„To teraz także twój dom” – powiedział, otwierając drzwi żonie.
Marina przekroczyła próg i się uśmiechnęła.
Po raz pierwszy od wielu lat nie bała się jutra.
Część piąta. Nieoczekiwane wiadomości
Początkowo małżeństwo żyło bardzo spokojnie.
Mikołaj był zajęty pracą, a Marina kontynuowała pracę w piekarni. Wieczorami jedli razem obiady, czasami chodzili na spacery, a w weekendy odwiedzali Natalię.
Marina znów zaczęła się uśmiechać.
Zaczęła pielęgnować kwiaty, posadziła kilka krzewów porzeczki w pobliżu domu i kupiła nowe zasłony. Dom odzyskał przytulne akcenty, za którymi tak bardzo tęskniła.
Nie mówiła już o dzieciach.
Czasami Nikołaj zauważał, że wzrok jego żony zatrzymuje się na dziecku w wózku, ale nigdy nie pytał, o czym myśli.
On po prostu wziął ją za rękę.
