„Ten stolik nie jest na koszt firmy” – powiedziałam kelnerowi. Mój mąż siedział przy stoliku i nie był sam.

Irina wciąż wiązała fartuch, gdy Swieta wychyliła się zza lady recepcjonistki i postukała długim paznokciem w ekran tabletu.

„Ira, znowu twoje. Siedzą przy stoliku numer cztery, przy oknie, już od około czterdziestu minut.”

„Które są moje?” zapytała Irina, choć już znała odpowiedź.

„Twój mąż jest z gangiem. Powiedział mi, że jesteś wtajemniczona i że wszystko zostało uzgodnione”.

Irina nie uzgadniała niczego takiego z mężem. Weszła do pokoju, poprawiając po drodze identyfikator, i od razu zauważyła Olega: siedział tyłem do okna, w niebieskiej koszuli, którą mu wyprasowała rano, podczas gdy on szukał raportu w telefonie. Obok niego siedziała Marina, blondynka z długimi, sięgającymi do ramion kolczykami z jego działu, a naprzeciwko nich siedzieli dwaj mężczyźni, których Irina nigdy wcześniej nie widziała. Oleg trzymał otwarte menu na wyciągnięcie ręki, jak ktoś zbyt leniwy, by szukać okularów.

„Dobrze” – powiedział głośno do młodego kelnera, Dimy. „Tatar dla wszystkich, kaczka dla dwojga, a to wino, to za dziewięć tysięcy, wypijmy dwie butelki naraz. Dziewczyny, wychodzimy dziś na miasto, moja żona tu pracuje!”

Starsza para przy sąsiednim stoliku wymieniła spojrzenia, a mężczyzna odsunął talerz. Marina roześmiała się i zakryła usta dłonią, a mężczyźni mruknęli z aprobatą. Dima spojrzał na Irinę ponad głową Olega, zdezorientowany, i wzięła od niego tablet, mówiąc, że sama obsłuży resztę stolika.