Wyrzucił żonę, bo była bezpłodna, a pięć lat później urodziła trojaczki, zostawiając go samego z pustą kołyską...
Część pierwsza. Osiem lat nadziei
Tego wieczoru Siemion nawet nie próbował ukryć irytacji. Chodził po pokoju, głośno trzaskając drzwiami szafy i rzucając rzeczy Mariny na łóżko. Damskie swetry, sukienki, ciepłe skarpety i stary szlafrok wpadły do otwartego worka podróżnego.
Marina stanęła przy oknie i patrzyła na męża tak, jakby widziała go po raz pierwszy.
Na zewnątrz szalała zamieć. Wiatr łamał nagie gałęzie starej jabłoni, śnieg zasypywał ścieżkę na werandę, a na szybach stopniowo pojawiały się wzory szronu. W domu było ciepło, pachniało wczorajszym obiadem i suszonymi ziołami, ale kobieta czuła, że marznie.
„Siemion, co robisz?” zapytała w końcu.
Mąż odwrócił się gwałtownie.
— Nie widzisz? Pakuję twoje rzeczy.
- Po co?
Zachichotał, jakby pytanie wydało mu się głupie.
— Bo już dość. Mam tego wszystkiego dość. Mieszkamy razem osiem lat, a wciąż nie mamy dziecka. Jak długo jeszcze możemy czekać?
Marina spuściła wzrok.
Wiedziała, że rozmowa prędzej czy później wróci do tego tematu. W ciągu ostatnich kilku lat temat dzieci stał się w ich domu prawdziwą udręką. Każda uroczystość rodzinna, spotkanie z sąsiadami, dyskusja o cudzych dzieciach – wszystko niezmiennie kończyło się wyrzutami pod jej adresem.
Ale dziś Siemion mówił inaczej. W jego głosie brakowało typowego gniewu, który czasem ustępował po obiedzie. Już podjął decyzję.
„Ale byłam leczona” – powiedziała cicho Marina. „Wiesz, ile razy byłam w szpitalu. Lekarze powiedzieli, że wszystko jest w porządku”.
- Znów to samo!
— Poprosili, żeby ciebie też zbadali.
Siemion zatrzymał się.
- Co?
Lekarz wyjaśnił, że oboje powinni zostać zbadani. Nie tylko kobieta. To rutynowe badanie.
Twarz męża zrobiła się czerwona.
- Nadal próbujesz wzbudzić we mnie poczucie winy?
„Nikogo nie oskarżam. Po prostu proszę, żebyś poszedł ze mną.”
