Wyrzucił żonę z powodu niepłodności,

Wyrzucił żonę, bo była bezpłodna, a pięć lat później urodziła trojaczki, zostawiając go samego z pustą kołyską...

Część pierwsza. Osiem lat nadziei

Tego wieczoru Siemion nawet nie próbował ukryć irytacji. Chodził po pokoju, głośno trzaskając drzwiami szafy i rzucając rzeczy Mariny na łóżko. Damskie swetry, sukienki, ciepłe skarpety i stary szlafrok wpadły do ​​otwartego worka podróżnego.

Marina stanęła przy oknie i patrzyła na męża tak, jakby widziała go po raz pierwszy.

Na zewnątrz szalała zamieć. Wiatr łamał nagie gałęzie starej jabłoni, śnieg zasypywał ścieżkę na werandę, a na szybach stopniowo pojawiały się wzory szronu. W domu było ciepło, pachniało wczorajszym obiadem i suszonymi ziołami, ale kobieta czuła, że ​​marznie.

„Siemion, co robisz?” zapytała w końcu.

Mąż odwrócił się gwałtownie.

— Nie widzisz? Pakuję twoje rzeczy.

- Po co?

Zachichotał, jakby pytanie wydało mu się głupie.

— Bo już dość. Mam tego wszystkiego dość. Mieszkamy razem osiem lat, a wciąż nie mamy dziecka. Jak długo jeszcze możemy czekać?

Marina spuściła wzrok.

Wiedziała, że ​​rozmowa prędzej czy później wróci do tego tematu. W ciągu ostatnich kilku lat temat dzieci stał się w ich domu prawdziwą udręką. Każda uroczystość rodzinna, spotkanie z sąsiadami, dyskusja o cudzych dzieciach – wszystko niezmiennie kończyło się wyrzutami pod jej adresem.

Ale dziś Siemion mówił inaczej. W jego głosie brakowało typowego gniewu, który czasem ustępował po obiedzie. Już podjął decyzję.

„Ale byłam leczona” – powiedziała cicho Marina. „Wiesz, ile razy byłam w szpitalu. Lekarze powiedzieli, że wszystko jest w porządku”.

- Znów to samo!

— Poprosili, żeby ciebie też zbadali.

Siemion zatrzymał się.

- Co?

Lekarz wyjaśnił, że oboje powinni zostać zbadani. Nie tylko kobieta. To rutynowe badanie.

Twarz męża zrobiła się czerwona.

- Nadal próbujesz wzbudzić we mnie poczucie winy?

„Nikogo nie oskarżam. Po prostu proszę, żebyś poszedł ze mną.”