Początkowo Siemion obwiniał los. Potem zaczął mówić, że Larisa za dużo pracuje i za mało odpoczywa. Potem zaczął czepiać się jej zdrowia.
Historia się powtórzyła.
Zażądał, aby jego żona udała się do lekarza, choć sam nadal odmawiał poddania się badaniom.
Larisa wytrzymała kilka lat, ale pewnego dnia nie mogła już tego znieść. Po kolejnej kłótni spakowała swoje rzeczy i pojechała do rodziców.
Siemion został sam.
Nie wyciągnął jednak żadnych wniosków.
W rozmowach z innymi mieszkańcami wioski mężczyzna nadal twierdził, że po prostu nie ma szczęścia do kobiet.
„Żadnego życia rodzinnego” – narzekał. „Same problemy”.
Ludzie słuchali, ale nie wszyscy mu współczuli.
Niektórzy pamiętali, jak wyrzucił Marinę na mróz. Inni wiedzieli, że Larisa nie odeszła bez powodu.
Ale Siemion nie chciał przyznać się do swojej winy.
Uważał, że życie ma obowiązek dawać mu to, czego pragnął.
Tymczasem Marina nauczyła się żyć bez oczekiwania cudu.
Nie kupowała już ubranek dla dzieci, nie przyglądała się uważnie wózekm dziecięcym i nie doszukiwała się oznak ciąży w każdej zmianie stanu swojego zdrowia.
Czasami czuła smutek, widząc młodą matkę trzymającą dziecko w ramionach. Ale teraz ten smutek nie przerodził się w rozpacz.
Stopniowo zdała sobie sprawę, że życie może być satysfakcjonujące, nawet jeśli nie ma w nim czegoś, co kiedyś wydawało się jedynym sensem.
Właśnie w tym okresie los zapoznał ją z Mikołajem.
Część czwarta. Człowiek, który nie żądał niemożliwego
Mikołaj przyszedł do piekarni po raz pierwszy wczesnym rankiem.
Był to wysoki mężczyzna, około czterdziestu pięciu lat, z lekko siwiejącymi skroniami i spokojnymi oczami. Zamówił bochenek chleba, dwa paszteciki z kapustą i małą bułeczkę.
„Dla twojej córki?” zapytała Marina, wkładając zakupy do torby.
„Nie, dla sąsiadki. Ona właśnie dochodzi do siebie po operacji i nie może jeszcze sama gotować”.
Marina się uśmiechnęła.
— Dobrze mieć takich sąsiadów w pobliżu.
— Staramy się pomagać sobie nawzajem.
