Wyrzucił żonę z powodu niepłodności,

Siostra zdała sobie sprawę, że nie ma sensu próbować jej przekonać.

Pomogła mi spakować rzeczy, dała mi trochę pieniędzy i odprowadziła mnie na autobus.

„I pamiętaj” – powiedziała Natalia, przytulając Marinę – „jeśli coś się stanie, wróć. Zawsze masz dom”.

Marina odeszła.

Część trzecia. Nowe życie

W centrum regionu Marina wynajęła mały pokój w prywatnym domu. Właścicielką okazała się starsza kobieta o imieniu Anna Pietrowna, która lubiła porządek, ale nie wtrącała się w życie innych.

Marina znalazła pracę w małej piekarni.

Każdego ranka pachniało świeżym chlebem, wanilią i gorącymi pasztecikami. Kobieta szybko się zadomowiła: wyrabiała ciasto, układała bułki na blachach i pomagała dekorować ciasta.

Praca była ciężka, ale Marinie się podobała.

Po raz pierwszy od dłuższego czasu zasnęła bez strachu, że w nocy usłyszy pijany głos męża.

Stopniowo zaprzyjaźniała się z innymi. Współpracownicy zapraszali ją na herbatę po zmianach, sąsiadka od czasu do czasu wpadała na pogawędkę, a w weekendy Marina spacerowała po miejskim parku.

Starała się nie myśleć o Siemionie.

Jednak wieści z wioski nadal do nas docierały.

Marina dowiedziała się od przyjaciółki, że jej były mąż ożenił się ponownie. Jego nową żoną była młoda kobieta o imieniu Larisa. Była silna, energiczna, dobra w prowadzeniu domu i, według sąsiadów, bardzo chciała mieć dzieci.

Siemion wydawał się pewny, że teraz wszystko się ułoży.

„Zobaczycie, niedługo będziemy mieli dziedzica” – chwalił się znajomym.

Marina dowiedziała się o tym przypadkiem, gdy jeden z klientów piekarni zaczął z nią rozmawiać.

„Jesteś z tej wioski, prawda?” zapytała kobieta.

- Tak.

„Siemion ożenił się ponownie. Mówią, że wziął nową żonę. Może teraz będzie miał dziecko”.

Marina spokojnie wytarła ręce ręcznikiem.

- Niech im się wszystko dobrze wiedzie.

Naprawdę nie chciała już nikogo krzywdzić.

Ale po pewnym czasie okazało się, że i z drugiego małżeństwa nie było dzieci.