Siostra zdała sobie sprawę, że nie ma sensu próbować jej przekonać.
Pomogła mi spakować rzeczy, dała mi trochę pieniędzy i odprowadziła mnie na autobus.
„I pamiętaj” – powiedziała Natalia, przytulając Marinę – „jeśli coś się stanie, wróć. Zawsze masz dom”.
Marina odeszła.
Część trzecia. Nowe życie
W centrum regionu Marina wynajęła mały pokój w prywatnym domu. Właścicielką okazała się starsza kobieta o imieniu Anna Pietrowna, która lubiła porządek, ale nie wtrącała się w życie innych.
Marina znalazła pracę w małej piekarni.
Każdego ranka pachniało świeżym chlebem, wanilią i gorącymi pasztecikami. Kobieta szybko się zadomowiła: wyrabiała ciasto, układała bułki na blachach i pomagała dekorować ciasta.
Praca była ciężka, ale Marinie się podobała.
Po raz pierwszy od dłuższego czasu zasnęła bez strachu, że w nocy usłyszy pijany głos męża.
Stopniowo zaprzyjaźniała się z innymi. Współpracownicy zapraszali ją na herbatę po zmianach, sąsiadka od czasu do czasu wpadała na pogawędkę, a w weekendy Marina spacerowała po miejskim parku.
Starała się nie myśleć o Siemionie.
Jednak wieści z wioski nadal do nas docierały.
Marina dowiedziała się od przyjaciółki, że jej były mąż ożenił się ponownie. Jego nową żoną była młoda kobieta o imieniu Larisa. Była silna, energiczna, dobra w prowadzeniu domu i, według sąsiadów, bardzo chciała mieć dzieci.
Siemion wydawał się pewny, że teraz wszystko się ułoży.
„Zobaczycie, niedługo będziemy mieli dziedzica” – chwalił się znajomym.
Marina dowiedziała się o tym przypadkiem, gdy jeden z klientów piekarni zaczął z nią rozmawiać.
„Jesteś z tej wioski, prawda?” zapytała kobieta.
- Tak.
„Siemion ożenił się ponownie. Mówią, że wziął nową żonę. Może teraz będzie miał dziecko”.
Marina spokojnie wytarła ręce ręcznikiem.
- Niech im się wszystko dobrze wiedzie.
Naprawdę nie chciała już nikogo krzywdzić.
Ale po pewnym czasie okazało się, że i z drugiego małżeństwa nie było dzieci.
