Wyrzucił żonę z powodu niepłodności,

„Posłuchaj mnie uważnie. Nie jesteś rzeczą ani krową trzymaną tylko dla potomstwa. Jesteś osobą. Jesteś miłą, pracowitą i uczciwą kobietą. A jeśli ktoś tego nie docenia, to problem nie leży w tobie”.

Marina zakryła twarz dłońmi.

— Naprawdę chciałam mieć dziecko...

- Ja wiem.

„Próbowałem przez tyle lat. Może za mało się modliłem? Może zrobiłem coś źle?”

— Przestań szukać winy za wszystko, co się dzieje na świecie.

Tej nocy Marina prawie nie spała.

Leżała na kanapie w małym pokoju, słuchała trzasku drewna w piecu i przypominała sobie każdy rok, który spędziła z Siemionem.

Rano Natalia przygotowała śniadanie i powiedziała:

— Zostań ze mną na razie. Potem wspólnie zdecydujemy, co robić.

- Nie chcę być dla ciebie ciężarem.

- Jesteś moją siostrą. Jaki jeszcze ciężar?

Przez pierwsze kilka tygodni Marina prawie nie wychodziła z domu. Wstydziła się spotykać z sąsiadami, mimo że doskonale wiedziała, że ​​jest niewinna.

Ale wieś tętniła wieściami. W ciągu kilku dni wszyscy wiedzieli, że Siemion wyrzucił żonę.

Jedni współczuli Marinie, inni obgadywali ją za plecami, a jeszcze inni twierdzili, że jej mąż rzekomo miał prawo znaleźć sobie inną kobietę.

Natalia wpadała w złość za każdym razem, gdy słyszała takie rozmowy.

„Niech najpierw spojrzą na siebie” – powiedziała. „Bardzo łatwo jest mówić o czyimś życiu, kiedy nie wie się, przez co przeszedł”.

Marina stopniowo zaczęła pomagać siostrze w domu. Następnie znalazła tymczasową pracę na małym gospodarstwie w pobliżu.

Praca pomagała mi oderwać myśli od codzienności.

Wstawała wcześnie, robiła śniadanie, wychodziła na podwórko i zajmowała się swoimi obowiązkami. Wieczorem wracała zmęczona, ale nie czuła się już całkowicie bezradna.

Rok później Marina podjęła decyzję o przeprowadzce do ośrodka regionalnego.

Natalia początkowo próbowała ją od tego odwieść.

„Po co ci być samemu? Przynajmniej masz w pobliżu swoich ludzi.”

„Nie chcę spędzić całego życia ukrywając się przed wścibskimi oczami. Muszę zacząć od nowa”.