„Posłuchaj mnie uważnie. Nie jesteś rzeczą ani krową trzymaną tylko dla potomstwa. Jesteś osobą. Jesteś miłą, pracowitą i uczciwą kobietą. A jeśli ktoś tego nie docenia, to problem nie leży w tobie”.
Marina zakryła twarz dłońmi.
— Naprawdę chciałam mieć dziecko...
- Ja wiem.
„Próbowałem przez tyle lat. Może za mało się modliłem? Może zrobiłem coś źle?”
— Przestań szukać winy za wszystko, co się dzieje na świecie.
Tej nocy Marina prawie nie spała.
Leżała na kanapie w małym pokoju, słuchała trzasku drewna w piecu i przypominała sobie każdy rok, który spędziła z Siemionem.
Rano Natalia przygotowała śniadanie i powiedziała:
— Zostań ze mną na razie. Potem wspólnie zdecydujemy, co robić.
- Nie chcę być dla ciebie ciężarem.
- Jesteś moją siostrą. Jaki jeszcze ciężar?
Przez pierwsze kilka tygodni Marina prawie nie wychodziła z domu. Wstydziła się spotykać z sąsiadami, mimo że doskonale wiedziała, że jest niewinna.
Ale wieś tętniła wieściami. W ciągu kilku dni wszyscy wiedzieli, że Siemion wyrzucił żonę.
Jedni współczuli Marinie, inni obgadywali ją za plecami, a jeszcze inni twierdzili, że jej mąż rzekomo miał prawo znaleźć sobie inną kobietę.
Natalia wpadała w złość za każdym razem, gdy słyszała takie rozmowy.
„Niech najpierw spojrzą na siebie” – powiedziała. „Bardzo łatwo jest mówić o czyimś życiu, kiedy nie wie się, przez co przeszedł”.
Marina stopniowo zaczęła pomagać siostrze w domu. Następnie znalazła tymczasową pracę na małym gospodarstwie w pobliżu.
Praca pomagała mi oderwać myśli od codzienności.
Wstawała wcześnie, robiła śniadanie, wychodziła na podwórko i zajmowała się swoimi obowiązkami. Wieczorem wracała zmęczona, ale nie czuła się już całkowicie bezradna.
Rok później Marina podjęła decyzję o przeprowadzce do ośrodka regionalnego.
Natalia początkowo próbowała ją od tego odwieść.
„Po co ci być samemu? Przynajmniej masz w pobliżu swoich ludzi.”
„Nie chcę spędzić całego życia ukrywając się przed wścibskimi oczami. Muszę zacząć od nowa”.
