Marina włożyła płaszcz, zawiązała szalik, wzięła torbę i wyszła.
Siemion nawet na nią nie spojrzał.
Drzwi zatrzasnęły się.
I wraz z tym dźwiękiem zakończyło się osiem lat jej dotychczasowego życia.
Część druga. Dom, w którym na nią czekali
Droga do domu mojej siostry była długa.
Marina szła wiejską ulicą, zatapiając się w głębokim śniegu. Torba ciążyła jej, wiatr wślizgiwał się pod kołnierzyk, a łzy na jej policzkach szybko stygły.
Kilka razy zatrzymywała się, żeby odpocząć.
W pobliżu nie było żywej duszy. Tylko od czasu do czasu paliły się światła w oknach i chrzęst śniegu pod stopami.
Marina nie wiedziała, co będzie robić jutro. Nie wiedziała, gdzie mieszkać, gdzie znaleźć pracę ani jak wytłumaczyć znajomym, że mąż wyrzucił ją z domu.
Ale najbardziej dręczyła ją jedna myśl: czy naprawdę była tak bezużyteczna, jak mówił Siemion?
Kiedy dotarła do domu siostry, było już zupełnie ciemno.
Natalia otworzyła drzwi i od razu zbladła.
- Marina? O mój Boże, co się stało?
Zobaczyła torbę, swoje dłonie czerwone od zimna i zapłakaną twarz siostry. Nie pytała o nic więcej.
— Wchodźcie szybko! Wszyscy jesteście zamarznięci!
Natalia pomogła jej zdjąć płaszcz, postawiła torbę pod ścianą i posadziła ją przy piecu. Potem przyniosła gorącą herbatę, wełniane skarpety i ciepły koc.
Dopiero gdy Marina trochę się rozgrzała, jej siostra ostrożnie zapytała:
— Znów cię obraził?
Marina skinęła głową.
— Wyrzucił cię?
- Tak.
— Z powodu dziecka?
Ponownie skinęła głową.
Natalia zacisnęła usta.
„Co za człowiek... Jak długo to jeszcze może trwać? Włożyłeś w to całą swoją duszę”.
„Powiedział, że jestem stratą czasu. Że nie potrzebuje takiej żony”.
- Nie waż się powtarzać jego słów!
„Może ma rację, Natasza? A co, jeśli naprawdę nigdy nie zostanę matką?”
Siostra usiadła obok niej i wzięła ją za rękę.
