Wyrzucił żonę z powodu niepłodności,

Marina włożyła płaszcz, zawiązała szalik, wzięła torbę i wyszła.

Siemion nawet na nią nie spojrzał.

Drzwi zatrzasnęły się.

I wraz z tym dźwiękiem zakończyło się osiem lat jej dotychczasowego życia.

Część druga. Dom, w którym na nią czekali

Droga do domu mojej siostry była długa.

Marina szła wiejską ulicą, zatapiając się w głębokim śniegu. Torba ciążyła jej, wiatr wślizgiwał się pod kołnierzyk, a łzy na jej policzkach szybko stygły.

Kilka razy zatrzymywała się, żeby odpocząć.

W pobliżu nie było żywej duszy. Tylko od czasu do czasu paliły się światła w oknach i chrzęst śniegu pod stopami.

Marina nie wiedziała, co będzie robić jutro. Nie wiedziała, gdzie mieszkać, gdzie znaleźć pracę ani jak wytłumaczyć znajomym, że mąż wyrzucił ją z domu.

Ale najbardziej dręczyła ją jedna myśl: czy naprawdę była tak bezużyteczna, jak mówił Siemion?

Kiedy dotarła do domu siostry, było już zupełnie ciemno.

Natalia otworzyła drzwi i od razu zbladła.

- Marina? O mój Boże, co się stało?

Zobaczyła torbę, swoje dłonie czerwone od zimna i zapłakaną twarz siostry. Nie pytała o nic więcej.

— Wchodźcie szybko! Wszyscy jesteście zamarznięci!

Natalia pomogła jej zdjąć płaszcz, postawiła torbę pod ścianą i posadziła ją przy piecu. Potem przyniosła gorącą herbatę, wełniane skarpety i ciepły koc.

Dopiero gdy Marina trochę się rozgrzała, jej siostra ostrożnie zapytała:

— Znów cię obraził?

Marina skinęła głową.

— Wyrzucił cię?

- Tak.

— Z powodu dziecka?

Ponownie skinęła głową.

Natalia zacisnęła usta.

„Co za człowiek... Jak długo to jeszcze może trwać? Włożyłeś w to całą swoją duszę”.

„Powiedział, że jestem stratą czasu. Że nie potrzebuje takiej żony”.

- Nie waż się powtarzać jego słów!

„Może ma rację, Natasza? A co, jeśli naprawdę nigdy nie zostanę matką?”

Siostra usiadła obok niej i wzięła ją za rękę.