Wyrzucił żonę z powodu niepłodności,

Marina poszła następnie do kuchni i przez długi czas stała przy zlewie, udając, że zmywa naczynia.

Później, gdy wrócili do domu, poprosiła męża, aby więcej tak o niej nie mówił.

„Co się stało?” zapytał zaskoczony. „Powiedział prawdę”.

Od tego dnia Marina coraz bardziej czuła się winna, nawet za rzeczy, na które nie miała wpływu.

Płakała w nocy, starając się nie obudzić męża. Czasami wstawała, podchodziła do okna i szeptała modlitwę. Wierzyła, że ​​jeśli będzie wystarczająco cierpliwa, miła i zechce być matką, pewnego dnia wszystko się zmieni.

Ale Siemion stał się jeszcze bardziej niegrzeczny.

Zaczął pić. Wracał późno do domu, wściekał się z powodu obiadu, który ugotował, i czepiał się czystości w domu. Kilkakrotnie popchnął Marinę podczas kłótni, a raz chwycił ją za ramię tak mocno, że zostawił siniaki na nadgarstku.

"Ty mnie do tego doprowadzasz!" bronił się.

Marina milczała.

Wciąż miała nadzieję, że pewnego dnia jej mąż się uspokoi i na nowo stanie się mężczyzną, którego kiedyś kochała.

Ale pewnego zimowego wieczoru nadzieja się skończyła.

„Siemion, proszę, nie wyrzucaj mnie w nocy” – powiedziała. „Na dworze jest mróz. Poczekajmy chociaż do rana. Jutro mogę przenocować u siostry”.

- Nie. Wyjdziesz teraz.

— Gdzie pójdę w taką pogodę?

- To już nie są moje problemy.

Zapiął torbę i położył ją przy drzwiach wejściowych.

„Dosyć tego, odejdź. Nic ci nie da. Nie możesz mieć dzieci, w naszej rodzinie nie ma szczęścia. Jedź, gdzie chcesz”.

Marina patrzyła na niego przez dłuższą chwilę.

Chciała go zapytać, czy pamięta, jak kiedyś obiecał jej nigdy nie zrobić krzywdy. Chciała mu przypomnieć, że przez osiem lat pracowała u jego boku, dbając o dom, gotując, prając, pomagając we wszystkim i nigdy go nie opuszczając w potrzebie.

Ale ona nic nie powiedziała.

Zrozumiała, że ​​mężczyzna, który był w stanie wyrzucić swoją żonę za drzwi tylko dlatego, że nie miała dzieci, nie usłyszy teraz ani jednego słowa.