Wyrzucił żonę z powodu niepłodności,

„Jestem najzdrowszy ze wszystkich! Zobacz, ile pracuję! Na farmie i w domu. Nie potrzebuję waszych lekarzy”.

- Ale my chcemy dziecko...

„Chcę normalnej rodziny! Nie chcę mieszkać z kobietą, która nie potrafi nawet urodzić dziecka”.

Słowa te zrobiły na Marinie większe wrażenie, niż gdyby podniósł na nią rękę.

Odwróciła się w stronę okna.

Osiem lat temu Siemion był zupełnie inną osobą. Spotykał się z nią po pracy, przynosił jej jabłka z targu i pomagał nosić ciężkie torby. Kiedy się pobrali, obiecał im duży dom, ogród, dzieci i spokojne życie.

Marina uwierzyła każdemu jego słowu.

Przez pierwsze dwa lata po ślubie podchodzili do życia powoli. Siemion powiedział, że najpierw muszą się trochę zadomowić, odłożyć trochę pieniędzy i dokończyć remont. Marina się zgodziła. Lubiła sobie wyobrażać, że pewnego dnia w domu będzie łóżeczko dziecięce, a maleńkie pajacyki będą suszyły się na sznurku w ogrodzie.

Ale lata mijały.

Kiedy ciąża nie doszła do skutku, Marina po raz pierwszy poszła do lekarza. Potem nastąpiły badania, testy, leki, wizyty w szpitalu powiatowym i długie godziny oczekiwania na korytarzach.

Zniosła wszystko, nawet nieprzyjemne zabiegi i gorzkie mikstury zalecane przez wiejskie kobiety.

Lekarze nie znaleźli żadnej oczywistej przyczyny, dla której nie mogła zajść w ciążę.

„Twój mąż też musi się zbadać” – powtórzył ginekolog. „Czasami przyczyna nie leży tylko po stronie kobiety. To bardzo powszechna praktyka”.

Marina kilkakrotnie próbowała rozmawiać z Siemionem.

Ale on za każdym razem odrzucał tę propozycję.

- Nie zmyślaj. Nic mi nie jest.

Stopniowo stawał się drażliwy. Początkowo po prostu narzekał na widok dzieci sąsiadów. Potem zaczął wygłaszać niemiłe uwagi w obecności obcych.

Podczas pewnego rodzinnego przyjęcia jego kuzyn zapytał Marinę:

- No więc, kiedy nas uszczęśliwisz?

Marina była zdezorientowana, a Siemion, zamiast zmienić temat, odpowiedział głośno:

„Ona sama siebie nie zna. Prawdopodobnie nigdy nie będzie miała dzieci”.

Wszyscy ucichli.