„Jestem najzdrowszy ze wszystkich! Zobacz, ile pracuję! Na farmie i w domu. Nie potrzebuję waszych lekarzy”.
- Ale my chcemy dziecko...
„Chcę normalnej rodziny! Nie chcę mieszkać z kobietą, która nie potrafi nawet urodzić dziecka”.
Słowa te zrobiły na Marinie większe wrażenie, niż gdyby podniósł na nią rękę.
Odwróciła się w stronę okna.
Osiem lat temu Siemion był zupełnie inną osobą. Spotykał się z nią po pracy, przynosił jej jabłka z targu i pomagał nosić ciężkie torby. Kiedy się pobrali, obiecał im duży dom, ogród, dzieci i spokojne życie.
Marina uwierzyła każdemu jego słowu.
Przez pierwsze dwa lata po ślubie podchodzili do życia powoli. Siemion powiedział, że najpierw muszą się trochę zadomowić, odłożyć trochę pieniędzy i dokończyć remont. Marina się zgodziła. Lubiła sobie wyobrażać, że pewnego dnia w domu będzie łóżeczko dziecięce, a maleńkie pajacyki będą suszyły się na sznurku w ogrodzie.
Ale lata mijały.
Kiedy ciąża nie doszła do skutku, Marina po raz pierwszy poszła do lekarza. Potem nastąpiły badania, testy, leki, wizyty w szpitalu powiatowym i długie godziny oczekiwania na korytarzach.
Zniosła wszystko, nawet nieprzyjemne zabiegi i gorzkie mikstury zalecane przez wiejskie kobiety.
Lekarze nie znaleźli żadnej oczywistej przyczyny, dla której nie mogła zajść w ciążę.
„Twój mąż też musi się zbadać” – powtórzył ginekolog. „Czasami przyczyna nie leży tylko po stronie kobiety. To bardzo powszechna praktyka”.
Marina kilkakrotnie próbowała rozmawiać z Siemionem.
Ale on za każdym razem odrzucał tę propozycję.
- Nie zmyślaj. Nic mi nie jest.
Stopniowo stawał się drażliwy. Początkowo po prostu narzekał na widok dzieci sąsiadów. Potem zaczął wygłaszać niemiłe uwagi w obecności obcych.
Podczas pewnego rodzinnego przyjęcia jego kuzyn zapytał Marinę:
- No więc, kiedy nas uszczęśliwisz?
Marina była zdezorientowana, a Siemion, zamiast zmienić temat, odpowiedział głośno:
„Ona sama siebie nie zna. Prawdopodobnie nigdy nie będzie miała dzieci”.
Wszyscy ucichli.
