„Jeśli przyjdzie, nie będę robić sceny. Ale też nie zaproszę go do domu”.
Natalia skinęła głową.
— To prawda.
Marina wzięła Sofię w ramiona.
Dziewczynka poruszyła się sennie, przycisnęła policzek do matki i znów zamknęła oczy.
Marina pocałowała ją w czoło.
- Teraz mam wszystko, czego potrzebuję.
Część dziesiąta. Ostatnie spotkanie
Siemion długo wahał się, czy udać się do Mariny.
Na początku przekonywał sam siebie, że tego nie potrzebuje. Potem powiedział, że po prostu chce zobaczyć, jak się czuje. Potem zaczął się wymawiać: że ma prawo widywać byłą żonę, w końcu byli razem osiem lat.
Ale prawdziwy powód był inny.
Chciał mieć pewność, że Marina rzeczywiście urodziła dzieci.
Chciałem zrozumieć, dlaczego udało jej się być szczęśliwą z innym mężczyzną.
Kilka tygodni po rozmowie z Natalią Siemion w końcu udał się do ośrodka obwodowego.
Długo stał przy bramie domu Mikołaja, nie śmiąc zapukać.
W końcu drzwi się otworzyły.
Mikołaj pojawił się na progu.
— Kogo chcesz?
- Marina.
- A ty?
- Siemion. Jej były mąż.
Mikołaj przyjrzał mu się uważnie.
— Czego potrzebujesz?
— Rozmawiać.
- O czym?
Siemion zawahał się.
— Dowiedziałem się, że ma dzieci. Chciałem jej pogratulować.
Mikołaj nie odpowiedział od razu.
Następnie zwrócił się w stronę domu.
- Marina, ktoś przyszedł do ciebie.
Minutę później wyszła na werandę.
Trzymała w ramionach małą Sofię. Marina wyglądała na spokojną i szczęśliwą. Miała na sobie prosty szlafrok, włosy spięte w kok, a na jej twarzy nie malował się strach ani wcześniejsze zagubienie, które Siemion pamiętał.
Spojrzała na swojego byłego męża.
- Cześć.
- Cześć, Marina.
Zapadła niezręczna cisza.
Siemion spojrzał na dziecko, potem na nią.
- Gratulacje.
- Dziękuję.
— Mówią, że jest ich trzech.
- Tak. Dwóch chłopców i dziewczynka.
- Piękny...
- Dziękuję.
Spojrzał w dół.
- Nie sądziłem, że tak się to potoczy.
Marina nie odpowiedziała.
