Wyrzucił żonę z powodu niepłodności,

„Spójrz, jakie to małe” – wyszeptał.

Marina się uśmiechnęła.

— A drugi jest jeszcze mniejszy?

- Nie, oboje są cudowni. A nasza dziewczyna to prawdziwa piękność.

Kiedy para wróciła do domu, Natalia przyszła im z pomocą.

Pierwsze kilka tygodni było trudne. Trójka dzieci wymagała niemal całodobowej opieki. Niektóre budziły się w nocy, inne płakały po karmieniu, a jeszcze inne odmawiały leżenia w łóżeczkach.

Ale Mikołaj nie narzekał.

Wstał razem z żoną, przygotował jedzenie, zmienił pieluchy i kołysał dzieci.

Czasami Marina budziła się w środku nocy i widziała swojego męża siedzącego obok łóżeczka i cicho rozmawiającego z dziećmi.

„Śpijcie, moi drodzy” – wyszeptał. „Tata jest w pobliżu”.

Spojrzała na niego i się uśmiechnęła.

Miała wrażenie, że otrzymała o wiele więcej, niż odważyła się prosić.

Dom wypełnił się nowym dźwiękiem.

Płacz, śmiech, ciche rozmowy, kroki Mikołaja, skrzypienie łóżeczek.

W kuchni zawsze stały butelki, na oparciu krzesła wisiały dziecięce swetry, a zabawki leżały obok sofy.

Życie trzech małych ludzi całkowicie odmieniło ich codzienność.

Ale Marina ani razu nie żałowała, że ​​wszystko potoczyło się w ten sposób.

Pewnego wieczoru Natalia przyszła odwiedzić swoją siostrę.

Długo patrzyła na dzieci, poprawiała ich kocyki i uśmiechała się.

— Ale farmę macie! Trzech naraz!

„Jasne” – zaśmiała się Marina. „Czasami nawet nie wiem, jak sobie radzimy”.

— Radzisz sobie. I bardzo dobrze.

Natalia usiadła obok niego.

- Wiesz, ciągle myślę o tym, co powiedział Siemion, kiedy cię wyrzucił.

Marina przestała się uśmiechać.

- Nie ma potrzeby, Nataszo.

„Dowiedział się o dzieciach. Powiedziałam mu na targu.”

- I co powiedział?

— Prawie nic. Po prostu stał i patrzył na mnie. Chyba po raz pierwszy zdał sobie sprawę z tego, co zrobił.

Marina milczała.

Następnie spojrzała na śpiące dzieci.

„Pozwólcie mu żyć swoim życiem. Nie chcę wracać do tego, co było”.

- Może spróbować przyjść.