„Spójrz, jakie to małe” – wyszeptał.
Marina się uśmiechnęła.
— A drugi jest jeszcze mniejszy?
- Nie, oboje są cudowni. A nasza dziewczyna to prawdziwa piękność.
Kiedy para wróciła do domu, Natalia przyszła im z pomocą.
Pierwsze kilka tygodni było trudne. Trójka dzieci wymagała niemal całodobowej opieki. Niektóre budziły się w nocy, inne płakały po karmieniu, a jeszcze inne odmawiały leżenia w łóżeczkach.
Ale Mikołaj nie narzekał.
Wstał razem z żoną, przygotował jedzenie, zmienił pieluchy i kołysał dzieci.
Czasami Marina budziła się w środku nocy i widziała swojego męża siedzącego obok łóżeczka i cicho rozmawiającego z dziećmi.
„Śpijcie, moi drodzy” – wyszeptał. „Tata jest w pobliżu”.
Spojrzała na niego i się uśmiechnęła.
Miała wrażenie, że otrzymała o wiele więcej, niż odważyła się prosić.
Dom wypełnił się nowym dźwiękiem.
Płacz, śmiech, ciche rozmowy, kroki Mikołaja, skrzypienie łóżeczek.
W kuchni zawsze stały butelki, na oparciu krzesła wisiały dziecięce swetry, a zabawki leżały obok sofy.
Życie trzech małych ludzi całkowicie odmieniło ich codzienność.
Ale Marina ani razu nie żałowała, że wszystko potoczyło się w ten sposób.
Pewnego wieczoru Natalia przyszła odwiedzić swoją siostrę.
Długo patrzyła na dzieci, poprawiała ich kocyki i uśmiechała się.
— Ale farmę macie! Trzech naraz!
„Jasne” – zaśmiała się Marina. „Czasami nawet nie wiem, jak sobie radzimy”.
— Radzisz sobie. I bardzo dobrze.
Natalia usiadła obok niego.
- Wiesz, ciągle myślę o tym, co powiedział Siemion, kiedy cię wyrzucił.
Marina przestała się uśmiechać.
- Nie ma potrzeby, Nataszo.
„Dowiedział się o dzieciach. Powiedziałam mu na targu.”
- I co powiedział?
— Prawie nic. Po prostu stał i patrzył na mnie. Chyba po raz pierwszy zdał sobie sprawę z tego, co zrobił.
Marina milczała.
Następnie spojrzała na śpiące dzieci.
„Pozwólcie mu żyć swoim życiem. Nie chcę wracać do tego, co było”.
- Może spróbować przyjść.
