„W takim razie… myliłem się” – powiedział w końcu Siemion.
Nie było mu łatwo. Mówił cicho, prawie niesłyszalnie.
Marina spojrzała na niego.
„Myliłeś się nie tylko dlatego, że nie znałeś powodu. Myliłeś się, bo mnie upokorzyłeś, oskarżyłeś i uczyniłeś winnym rzeczy, których nawet nie próbowaliśmy wspólnie rozwikłać”.
Siemion zacisnął dłonie.
- Rozumiem.
„Nie, Siemion. Teraz może zaczynasz rozumieć. Ale wtedy nawet nie chciałeś tego zrozumieć.”
— Chciałam mieć dzieci.
Ja też chciałam. Bardzo. Ale nie miałam obowiązku udowadniać ci swojej wartości, mając dziecko.
Spojrzał na Sofię.
— Czy mogę chociaż rzucić okiem?
Marina odsunęła się odrobinę.
„Możesz patrzeć. Ale to moje dzieci i dzieci Mikołaja. Nie ma potrzeby ingerować w nasze życie”.
Siemion skinął głową.
Stał jeszcze przez kilka sekund, po czym powiedział:
- Cieszę się, że wszystko u ciebie w porządku.
- Dziękuję.
Nikołaj przez cały czas milczał. Nie wtrącał się do rozmowy ani nie próbował upokorzyć byłego męża Mariny.
Ale gdy Siemion zwrócił się ku bramie, Mikołaj spokojnie powiedział:
- Wszystkiego najlepszego.
Siemion wyszedł na zewnątrz.
Odwrócił się raz.
Marina już zamykała drzwi, a z domu dobiegał płacz dziecka. Mikołaj mówił coś do żony, po czym rozległ się jego cichy śmiech.
Siemion odszedł.
Nie obejrzał się już więcej.
Wniosek: Miarą szczęścia nie jest liczba spadkobierców.
Minęło kilka miesięcy.
Marina stopniowo przyzwyczajała się do nowego życia. Dzieci rosły, przybierały na wadze, uczyły się uśmiechać i rozpoznawać głosy rodziców.
Andriej okazał się najspokojniejszy. Michał domagał się uwagi częściej niż inni, a Sofia lubiła zasypiać tylko w ramionach matki.
Mikołaj nadal pomagał żonie we wszystkim.
Czasami, wracając z pracy, przynosił do domu świeże owoce lub małe zabawki. Wieczorami kąpali dzieci razem, układali je do snu, a potem siedzieli długo w kuchni, ciesząc się rzadkimi chwilami ciszy.
Pewnego dnia Marina zapytała:
- Kola, cieszysz się?
Spojrzał na nią ze zdziwieniem.
