Wyrzucił żonę z powodu niepłodności,

„W takim razie… myliłem się” – powiedział w końcu Siemion.

Nie było mu łatwo. Mówił cicho, prawie niesłyszalnie.

Marina spojrzała na niego.

„Myliłeś się nie tylko dlatego, że nie znałeś powodu. Myliłeś się, bo mnie upokorzyłeś, oskarżyłeś i uczyniłeś winnym rzeczy, których nawet nie próbowaliśmy wspólnie rozwikłać”.

Siemion zacisnął dłonie.

- Rozumiem.

„Nie, Siemion. Teraz może zaczynasz rozumieć. Ale wtedy nawet nie chciałeś tego zrozumieć.”

— Chciałam mieć dzieci.

Ja też chciałam. Bardzo. Ale nie miałam obowiązku udowadniać ci swojej wartości, mając dziecko.

Spojrzał na Sofię.

— Czy mogę chociaż rzucić okiem?

Marina odsunęła się odrobinę.

„Możesz patrzeć. Ale to moje dzieci i dzieci Mikołaja. Nie ma potrzeby ingerować w nasze życie”.

Siemion skinął głową.

Stał jeszcze przez kilka sekund, po czym powiedział:

- Cieszę się, że wszystko u ciebie w porządku.

- Dziękuję.

Nikołaj przez cały czas milczał. Nie wtrącał się do rozmowy ani nie próbował upokorzyć byłego męża Mariny.

Ale gdy Siemion zwrócił się ku bramie, Mikołaj spokojnie powiedział:

- Wszystkiego najlepszego.

Siemion wyszedł na zewnątrz.

Odwrócił się raz.

Marina już zamykała drzwi, a z domu dobiegał płacz dziecka. Mikołaj mówił coś do żony, po czym rozległ się jego cichy śmiech.

Siemion odszedł.

Nie obejrzał się już więcej.

Wniosek: Miarą szczęścia nie jest liczba spadkobierców.

Minęło kilka miesięcy.

Marina stopniowo przyzwyczajała się do nowego życia. Dzieci rosły, przybierały na wadze, uczyły się uśmiechać i rozpoznawać głosy rodziców.

Andriej okazał się najspokojniejszy. Michał domagał się uwagi częściej niż inni, a Sofia lubiła zasypiać tylko w ramionach matki.

Mikołaj nadal pomagał żonie we wszystkim.

Czasami, wracając z pracy, przynosił do domu świeże owoce lub małe zabawki. Wieczorami kąpali dzieci razem, układali je do snu, a potem siedzieli długo w kuchni, ciesząc się rzadkimi chwilami ciszy.

Pewnego dnia Marina zapytała:

- Kola, cieszysz się?

Spojrzał na nią ze zdziwieniem.