Siemion nie wyrzucił kołyski. Po prostu odepchnął ją w kąt, gdzie pokryła się kurzem.
Teraz wyjął go, postawił na środku pokoju i długo mu się przyglądał.
Wyobrażał sobie, jak mogłoby w nim leżeć małe dziecko. Jak Marina przychodziłaby do niego w nocy, poprawiała kocyk i cicho nuciła kołysankę.
Mógł być gdzieś w pobliżu.
Mogłam trzymać dziecko na rękach, spacerować z nim po podwórku, uczyć go pierwszych słów.
Ale nic z tego nie będzie miało miejsca.
Nie dlatego, że los odebrał mu szczęście.
Ponieważ on sam odepchnął osobę, z którą mógł dzielić swoje życie.
Siemion usiadł na brzegu łóżka.
W pokoju panowała cisza.
Kołyska stała pusta.
I po raz pierwszy od wielu lat mężczyzna zapłakał.
Część dziewiąta. Trzy głosy w Izbie
Dla Mariny sprawy potoczyły się inaczej.
Poród odbył się pod nadzorem lekarza. Na świat przyszło dwóch chłopców i dziewczynka.
Pierwszemu chłopcu nadano imię Andriej, drugiemu - Michał, a dziewczynce - Sofia.
Nikołaj był w szpitalu, czekając na korytarzu na wieści. Kiedy lekarz wyszedł i oznajmił, że dzieci się urodziły, początkowo nie uwierzył.
„Wszystkie trzy?” zapytał ponownie.
„Wszystkie trzy. Maluchy są teraz badane. Mama również potrzebuje pomocy i odpoczynku, ale ogólnie wszystko jest w porządku”.
Mikołaj zakrył twarz dłońmi.
Następnie przeszedł się kilka razy korytarzem, zatrzymał się przy oknie i znów podszedł do drzwi.
Gdy pozwolono mu zobaczyć żonę, wszedł do pokoju niemal na palcach.
Marina leżała przy oknie, zmęczona, ale szczęśliwa.
- Kola...
Podszedł do łóżka i pocałował ją w czoło.
- Świetnie ci idzie, Marinuszka. Jesteś najsilniejsza, jaką mam.
— A dzieci?
— Wszystko w porządku. Dwóch chłopców i dziewczynka. Nasze maluchy.
Marina zamknęła oczy.
W końcu usłyszała płacz dziecka, nie we śnie ani nie za ścianą sąsiedniego mieszkania, ale tuż obok.
Wkrótce Mikołaj po raz pierwszy trzymał na rękach jednego ze swoich synów. Trzymał dziecko tak ostrożnie, jakby bał się zakłócić kruchą ciszę.
