„Cieszę się jej szczęściem” – mruknął Siemion.
Jednak po jego twarzy wyraźnie było widać, że nie był zadowolony.
Stał na środku rynku i opiekował się Natalią.
Trojaczki.
Dwóch chłopców i dziewczynka.
Nie mógł pogodzić się z faktem, że kobieta, którą kiedyś uważał za stratę czasu, stała się teraz matką trójki dzieci.
A najstraszniejsze dla niego nie było nawet to.
Nagle zdał sobie sprawę, że być może przez wszystkie te lata obwiniał niewłaściwą osobę.
Część ósma. Pusta kołyska
Wróciwszy do domu, Siemion długo siedział w kuchni.
Nie zapalił światła, nie ugotował obiadu i nawet nie zawracał sobie głowy przebieraniem się. Po prostu patrzył przez okno, gdzie powoli robiło się ciemno.
Przypomniały mi się słowa lekarzy.
„Niech mój mąż się teraz przebada”.
Po czym roześmiał się i powiedział, że wszystko jest w porządku.
Pamiętał, jak Marina kilkakrotnie prosiła go, żeby pojechał z nią do szpitala.
Pamiętał jej pełne łez oczy, gdy nazwał ją winną.
Przypomniałem sobie ten zimowy wieczór, kiedy wystawiałem torbę za drzwi.
I nagle wyraźnie zobaczyłem jej twarz na progu.
Nie krzyczała, nie przeklinała, nie próbowała go powstrzymać.
Spojrzałem na niego i milczałem.
Wtedy zdał sobie sprawę, że pozbywa się niepotrzebnej kobiety.
Teraz zrozumiał, że własnymi rękami zniszczył rodzinę.
Siemion wstał i wszedł do pokoju.
Kiedyś stało tu łóżko Mariny. Zasłony, które sama uszyła z lekkiego materiału, wisiały przy oknie. Na parapecie stały kwiaty, a w kącie leżał stary koc.
Po jej odejściu wszystko uporządkował.
Myślał, że łatwiej będzie zapomnieć o przeszłości.
Ale teraz pokój wyglądał na pusty.
Siemion podszedł do szafy, otworzył dolne drzwi i zobaczył starą drewnianą kołyskę.
Kupił go wiele lat temu, jeszcze przed ślubem. Wtedy myślał, że na pewno się przyda.
Marina chciała pomalować go na biało i włożyć do środka miękki koc.
Ale dziecko nigdy się nie pojawiło.
