Czasem Siemion wspominał swoją pierwszą żonę.
Jednak szybko odpędził te myśli.
Nie było mu wygodnie przyznać, że mógł zrobić coś złego.
Pewnego dnia poszedł na lokalny targ, aby kupić części zamienne do starego traktora i trochę artykułów spożywczych.
Przy stoisku z warzywami niespodziewanie spotkał Natalię.
Siostra Mariny stała z dużą torbą i wybierała jabłka.
Siemion początkowo chciał przejść obok, ale potem i tak się przywitał.
- Cześć, Natalio.
Kobieta się odwróciła.
- Cześć.
- Jak się masz?
- Dobrze. A ty?
- Nic. Jak się czuje Marina?
Natalia przyjrzała mu się bliżej.
— Żyje dobrze.
— Żonaty, mówią?
- Tak. Dla dobrego człowieka.
Siemion skrzywił się.
- No cóż, nieważne. Daj mu żyć.
Miał już wychodzić, gdy Natalia nagle się uśmiechnęła.
— Słyszałeś nowiny?
- Który?
— Nasza Marinka urodziła trojaczki!
Siemion zamarł.
- Co?
— Trojaczki. Dwóch chłopców i dziewczynka. Wszyscy trzej są zdrowi!
Kobieta mówiła z taką radością, jakby sama niedawno została matką.
„Rodziłaś?” zapytał ponownie Siemion.
— Oczywiście. Minęło już kilka dni. Marina i Nikołaj są szczęśliwi. Maluchy są silne i śliczne. Dziewczynka jest podobna do mamy, a chłopcy są do siebie podobni.
Siemion zbladł.
— Ale… jak to jest możliwe?
Natalia zmarszczyła brwi.
- Co w tym niemożliwego?
- Ona... Ona...
Nie dokończył.
„A tak w ogóle, co to jest 'ona'?” – zapytała ostro siostra Mariny. „Nie mogła mieć dzieci? Więc czy kiedykolwiek pomyślałaś, że to nie była jej wina?”
Siemion odwrócił wzrok.
— Lekarze powiedzieli wtedy...
Lekarze powiedzieli, że potrzebuje dalszych badań i że ty też powinieneś się przebadać. Odmówiłeś. A teraz zobacz, jak się to skończyło.
Siemion milczał.
Natalia włożyła jabłka do torby.
„Wiesz, Siemion, powiem ci jedno. Marina długo cierpiała z twojego powodu. Bardzo długo. Ale teraz czuje się dobrze. W końcu spotkała kogoś, kto nie obwinia jej za wszystkie jej problemy”.
