Wyrzucił żonę z powodu niepłodności,

Siostry rozmawiały długo. Wspominały dzieciństwo, matkę, stary dom i to, jak kiedyś marzyły o założeniu własnej rodziny.

Teraz Marina mogła bez bólu rozmawiać o przyszłości.

Nie bała się już słowa „dziecko”.

Razem z Mikołajem zaczęli przygotowywać się na przyjście dzieci.

Kupiliśmy trzy łóżeczka, kilka pajacyków, pieluszki i czapeczki. Mikołaj sam zmontował łóżeczka, starannie sprawdzając każdy element.

Pewnego dnia przyniósł do domu trzy pluszowe zabawki – dwa misie i zająca.

„Żeby każdy dostał to, na co zasługuje” – wyjaśnił.

Marina się zaśmiała.

— Oni jeszcze się nie urodzili, a ty już wszystko podzieliłeś.

— Jak mogłoby być inaczej? Mamy teraz poważne gospodarstwo.

Z każdym miesiącem Mikołaj stawał się coraz bardziej troskliwy.

Rozmawiał z brzuchem żony, czytał na głos dzieciom, a czasem włączał cichą muzykę.

Wieczorami Marina siadała na krześle, kładąc ręce na brzuchu i czuła ruchy dzieci.

Czasami przypominała sobie Siemiona.

Nie dlatego, że chciała wrócić. Po prostu trudno jej było zapomnieć, jak mężczyzna, któremu poświęciła osiem lat, wmówił jej, że jest gorsza.

Teraz zrozumiała: przez cały ten czas jej wartość nie zależała od tego, czy uda jej się zajść w ciążę.

Była warta miłości i szacunku na długo zanim dowiedziała się, że ma trojaczki.

I Mikołaj udowadniał to każdego dnia.

Część siódma. Wieści, które dotarły do ​​Siemiona

Tymczasem Siemion nadal mieszkał we wsi.

Po wyjeździe Larisy przez kilka miesięcy próbował poprawić z nią stosunki, ale kobieta nie chciała wrócić.

Miała już dość ciągłych oskarżeń, pijackich kłótni i żądań, które nie miały nic wspólnego z miłością.

Siemion znów został sam.

Początkowo twierdził, że tak mu lepiej. Potem zaczął coraz częściej spędzać wieczory z przyjaciółmi, pijąc i narzekając na swój niesprawiedliwy los.

Dom stopniowo popadał w ruinę.

Ścieżka na podwórku była zarośnięta, farba na ganku łuszczyła się, a pokój, w którym kiedyś mieszkała Marina, był wypełniony starymi pudłami i niepotrzebnymi meblami.