Po drugiej stronie linii zapadła cisza.
- Co powiedziałeś?
- Trzy, Kola. Będziemy mieć trojaczki.
Mikołaj nie odpowiedział od razu.
Wtedy Marina usłyszała, jak głośno wypuszcza powietrze.
- O mój Boże... Marinuszka, zaraz tam będę.
Dotarł dwadzieścia minut później.
Widząc swoją żonę, mocno ją objął i przytulił do siebie.
— Naprawdę? Trzy?
Skinęła głową.
Mikołaj odwrócił się, otarł oczy rękawem i cicho się zaśmiał.
- To jest nowina... To jest szczęście!
Usiadł przed żoną i ostrożnie położył dłoń na jej brzuchu.
- Cześć dzieciaki. Tu wasz tata.
Marina znowu zaczęła płakać.
Dopiero teraz rozpłakała się ze szczęścia.
Część szósta. Trzy małe serca
Ciąża okazała się trudna.
Lekarz natychmiast ostrzegł, że ciąża trojaczków wymaga szczególnej uwagi. Marina musiała częściej chodzić na konsultacje, poddawać się badaniom i ściśle przestrzegać zaleceń specjalistów.
Mikołaj traktował to bardzo poważnie.
Nalegał, żeby jego żona zrezygnowała z pracy w piekarni. Marina początkowo protestowała.
„Kolya, nie jestem chory. Muszę tylko trochę bardziej uważać w pracy”.
- Dlatego właśnie powinieneś o siebie dbać.
- Ale nie jestem przyzwyczajony do siedzenia i nicnierobienia.
„W takim razie będziesz mi rozkazywał. Jestem gotów wykonać każdy rozkaz.”
Tak naprawdę wziął na siebie prawie wszystkie obowiązki domowe.
Robił zakupy spożywcze, gotował obiady, sprzątał podwórko, prał ubrania i dbał o to, aby Marina miała wystarczająco dużo snu.
Czasami się śmiała:
- Rozpieszczasz mnie totalnie.
- Spokojnie. Zasłużyłeś na to po tylu latach.
Stopniowo Natalia dowiedziała się o tej nowinie.
Kiedy siostra przyszła z wizytą, długo przytulała Marinę i nie mogła w to uwierzyć.
— Trojaczki? Boże, Marinka! Troje naraz!
- Tak.
- Jak się czujesz?
— Czasami czuję się zmęczony. Ale lekarze twierdzą, że na razie wszystko idzie dobrze.
Natalia usiadła obok niej i delikatnie pogłaskała ją po ramieniu.
- Mówiłem ci, że szczęście może nadejść, gdy przestaniesz go oczekiwać.
Marina się uśmiechnęła.
- Pamiętam.
