– Wprowadzasz się do mnie? – zapytała Veronika swoją matkę. – A czy to nie ty mnie wydziedziczyłaś?

– Zazdrościłaś? Mnie?

– Tak. Byłaś wszystkim, kim sama marzyłam zostać – silna, niezależna, potrafiąca osiągnąć to, czego pragniesz. Całe życie spędziłam w czyimś cieniu – najpierw rodziców, potem męża. A kiedy wyrosłaś na tak pełną życia osobę, zaczęłam się bać. Bałam się, że mnie przerosniesz, że przyćmisz mnie swoją osobą. Co za kompletna, skończona GŁUPOTA…

Do sali zajrzała pielęgniarka – bardzo młoda kobieta z cienkim, jasnobrązowym warkoczem.

– Regino Pawłowno, czas na odpoczynek. I na lekarstwa. Gdy tamta wyszła, Regina Pawłowna ujęła dłoń córki swoimi suchymi, chłodnymi palcami.

– Wierunia, zrozumiem, jeśli nie będziesz w stanie mi wybaczyć. Ale wiedz jedno: miałaś rację. Co do wszystkiego.

Tydzień później Reginę Pawłownę wypisano ze szpitala. Nie miała dokąd pójść – Timur sprzedał dom, nawet nie informując o tym matki. Pieniądze, jak twierdził, „poszły na spłatę długów”.

Weronika i Daniił przyjęli ją do siebie, urządzając dla niej mały pokój, który początkowo miał być pokojem dziecięcym.

– To tylko tymczasowo – zastrzegła Weronika. – Dopóki nie znajdziemy dla ciebie własnego kąta.

– Wierunia, ja… dziękuję ci.

Minął miesiąc. Regina Pawłowna zaczęła odżywać. Starała się być pomocna – gotowała, sprzątała – i pilnowała, by nie wtrącać się w sprawy córki i zięcia. Z kobiety, która niegdyś rządziła całym domem, pozostał jedynie cień.

Pewnego wieczoru rozległ się dzwonek do drzwi. Na progu stał Timur.

– Mamo! – rzucił się w stronę Reginy Pawłowny. – Wybacz mi, błagam, wybacz! Śnieżana mnie zostawiła! Zabrała wszystkie pieniądze ze sprzedaży domu i po prostu zniknęła. Nazwała mnie nieudacznikiem do niczego. Pozwól mi tu zostać, dobrze?

Regina Pawłowna spojrzała na syna, a potem przeniosła wzrok na córkę.

– Nie mam domu, Timurze. Sprzedałeś nasz dom, pamiętasz?

– Ale przecież tu mieszkasz, prawda? Wierka cię przygarnęła – dla mnie też na pewno znajdzie się miejsce!

– Owszem, ona mnie *przygarnęła*. Po tym, jak ty wyrzuciłeś mnie z walizkami na klatkę schodową.

– Mamo, daj spokój – to wszystko sprawka Śnieżany! To ona pociągała za sznurki! Ja chciałem tylko dobrze! – Nie – odparła stanowczo matka. – Chciałeś pieniędzy. I je dostałeś. A teraz idź do tych, którzy nauczyli cię tak traktować własną matkę.

Please click on the next page to continue reading 👇