– Wierka! – Timur odwrócił się gwałtownie w stronę siostry. – Powiedz jej! Jesteśmy rodziną, płynie w nas ta sama krew!
– Rodziną? – Weronika pokręciła głową. – Przez całe życie wypominałeś mi, że jestem nikim, a ty jesteś „prawdziwym” spadkobiercą. No więc proszę – żyj jak spadkobierca. Radź sobie sam. O ile masz czym.
– Masz obowiązek mi pomóc! Tonę w długach, windykatorzy mnie rozszarpują! Dawaj kasę, już!
Przekroczył próg, chwycił matkę za łokieć i szarpnął tak mocno, że kobieta aż jęknęła i zachwiała się na nogach. W tym momencie Daniił – który do tej pory zachowywał spokój – wymierzył szybki, precyzyjny policzek. Był to głośny, dotkliwy cios. Timur odleciał w stronę ściany; z rozciętej wargi zaczęła sączyć się krew, a na jego twarzy malowało się tak ogromne zdumienie, jakby niebo właśnie zawaliło mu się na głowę.
– Zdejmij z niej ręce – powiedział Daniił cichym głosem. – Niewdzięczność to nie wada, to oznaka słabości. Silni ludzie tak się nie zachowują. A ty, mój drogi, jesteś słaby. A teraz wynocha – zanim pomogę ci wyjść, kopiąc cię w tyłek. I uwierz mi, polecisz tak daleko, że może skończyć się na wizycie na SOR-ze.
Timur przycisnął dłoń do wargi i otworzył usta, by wybuchnąć kolejną tyradą, ale nie wydobył z siebie ani słowa. Po raz pierwszy w życiu jego bezczelność zderzyła się z nieprzebytym murem. – Wynoś się – powtórzyła cicho Regina Pawłowna. – I nie wracaj. Timur długo kręcił się pod drzwiami – jęczał, potem rzucał groźby, a zaraz znów zaczynał jęczeć. Zamek jednak ani drgnął.
Pół roku później Weronika pomogła matce wynająć skromną jednopokojową kawalerkę, zaledwie dwie przecznice od własnego mieszkania. Regina Pawłowna podjęła pracę jako opiekunka roślin w miejskiej palmiarni; emerytura nie wystarczała na życie, a na pomoc syna nie było co liczyć. Praca wśród palm i pnączy – podlewanie roślin, przecieranie tabliczek z nazwami gatunków – sprawiała jej przyjemność, a cisza panująca pod szklaną kopułą okazywała się idealnym miejscem do przemyśleń.
Please click on the next page to continue reading 👇
