– Wprowadzasz się do mnie? – zapytała Veronika swoją matkę. – A czy to nie ty mnie wydziedziczyłaś?

Weronika bez słowa pokazała telefon mężowi. – Jedziemy do szpitala – powiedział Daniił bez chwili wahania.

– Ale ona…

– Wierunia, cokolwiek się stało, to ona cię urodziła. A ty nie jesteś osobą, która zostawiłaby kogoś samego w obliczu śmierci. Nie taką kobietę poślubiłem.

Na szpitalnym korytarzu powitała ich ciotka Kławdija – młodsza siostra ojca Wieroniki. Niska, nieco korpulentna kobieta o zaczerwienionych powiekach podbiegła do siostrzenicy.

– Wieroczko! Dzięki Bogu, że jesteś. Lekarze mówią, że stan jest stabilny, ale poważny.

– A gdzie jest Timur?

– Nie wiesz? – Ciotka rozłożyła bezradnie ręce. – Wyjechał. Powiedział, że ma pilną sprawę – sprzedaje działkę. Nawet nie zajrzał, żeby sprawdzić, czy matka jeszcze żyje.

Wieronika weszła do sali. Regina Pawłowna leżała pod kroplówką; była blada, z na wpół przymkniętymi oczami. Na widok córki próbowała usiąść i coś powiedzieć, ale Wieronika powstrzymała ją delikatnym gestem dłoni.

– Nic nie mów. Po prostu odpoczywaj. Jestem przy tobie.

Przez kolejne trzy dni Wieronika niemal bez przerwy przebywała w szpitalu. Daniił…

...przyniosła jedzenie. Timur się nie pojawił – przysłał tylko krótką wiadomość: „Jestem zajęty. Wpadnę, jak tylko załatwię kilka spraw”.

Czwartego dnia Regina Pawłowna wreszcie odzyskała głos.

– Wierunia… – szepnęła. – Wybacz mi.

– Nie rozmawiajmy teraz o tym.

– NIE, pozwól mi mówić. Przez całe życie stawiałam na niewłaściwego człowieka. Myślałam, że syn będzie moją opoką – ochroną, wsparciem. A tymczasem… wystawił moje rzeczy na klatkę schodową. Powiedział, że przeszkadzam mu w życiu i że starzy ludzie powinni znać swoje miejsce.

– Ciii, nie denerwuj się.

– Śnieżana tylko się śmiała. Powiedziała: „Tak to bywa ze zdziecinniałymi staruchami, które przepisują wszystko dzieciom”. A ja przecież przepisałam mu dom zaledwie miesiąc temu! Oddałam mu nawet ostatnie oszczędności – przysięgał, że to na leczenie dziecka. A oni nawet nie mają dzieci.

Weronika milczała. W takiej chwili powiedzieć „a nie mówiłam” byłoby zbyt okrutne.

– Wierunia, byłam GŁUPIA. Ślepa, uparta głupia kobieta. Zawsze byłaś dobrą córką – życzliwą, rozsądną, można było na tobie polegać. A ja… ja ci zazdrościłam.

Please click on the next page to continue reading 👇