– Wprowadzasz się do mnie? – zapytała Veronika swoją matkę. – A czy to nie ty mnie wydziedziczyłaś?

– Tę działkę, którą ojciec własnoręcznie zagospodarował? Tę, którą rok temu przepisałaś na Timura? Wiem o tym. Powiedziała mi ciocia Kławdija.

– Jak mogła…

– Ciocia Kławdija martwi się o ciebie. Mówi, że Timur planuje sprzedać ziemię. Byli już nawet potencjalni kupcy, żeby ją obejrzeć.

– TO KŁAMSTWO! Obiecywał…

– Obiecywał wiele rzeczy – powiedziała Weronika, podchodząc bliżej. – Zrozum wreszcie: nie żywię do ciebie urazy. Po prostu nauczyłam się żyć bez twojej akceptacji. I nie mam zamiaru wracać tam, gdzie każdego dnia słyszałam, że jestem gorsza od brata.

– Niewdzięcznica!

– Być może. Ale przynajmniej żyję. Przy takim rodzaju „miłości”, jaką oferujesz, dawno bym się załamała. Regina Pawłowna ruszyła w stronę wyjścia, lecz w drzwiach jeszcze raz się odwróciła:

– Przyjdzie taki dzień, kiedy zrozumiesz, że zawsze pragnęłam dla was obojga tylko tego, co najlepsze!

– Dla *nas*? – Weronika uśmiechnęła się smutno. – Nie. Dla Timura. A ja? Ja byłam tylko nieudanym szkicem, odrzuconym, zanim na świat przyszła ostateczna, dopracowana wersja.

Drzwi zatrzasnęły się z hukiem. Weronika powoli opadła na kanapę, a Daniił natychmiast usiadł obok niej, obejmując ją ramieniem.

– Trzymałaś się nadzwyczaj dzielnie – powiedział. – Wiem, ile cię to kosztowało.

– Najgorsze jest to, że do samego końca miałam nadzieję, iż wejdzie i po prostu powie: „Wybacz mi, córko”. Bez żadnych warunków, bez targowania się – po prostu szczera prośba o wybaczenie.

– Niektórzy ludzie są fizycznie niezdolni do przyznania się do błędu.

– Tak. A potem wychowują dzieci, które spędzają pół życia, próbując dojść do siebie po takiej „miłości”.

W oddali słychać było jednostajny szum wieczornego miasta. Gdzieś głośno śmiały się dzieci, a obok przejechał z łoskotem tramwaj.

– Może zjemy kolację? – zaproponował Daniił. – Kupiłem te małże, które lubisz.

– Zjedzmy – odparła Weronika, wstając. – I zadzwońmy do Soni i Arkadija. Niech przyjadą z dzieciakami na weekend.

– Świetny pomysł. Potrzebujesz wokół siebie ludzi, którzy naprawdę się liczą.

Chwilę później, w kuchni, sięgnęła po telefon, by zadzwonić do siostry męża – ale na ekranie wyświetliła się już wiadomość od ciotki Kławdii: „Wieroczko, to pilne! Twoja matka miała zawał. Jest na oddziale intensywnej terapii”. „Kiedy wróciła do domu, zastała tam Timura z pośrednikami w obrocie nieruchomościami – jej rzeczy były już wystawione na klatkę schodową. Gdy tylko to zobaczyła, chwyciła się za serce”.

Please click on the next page to continue reading 👇