„Weźmiesz trochę wolnego i zajmiesz się moją rodziną” – rozkazał mąż. Ten, który wszystkich zaprosił, musiał zorganizować wakacje.

„Wiesz co, kochanie” – zaczęła Tamara Siemionowna, zaciskając usta. „Właściwie to tylko w odwiedziny! A ty chodzisz tu jak lokatorka. Ani słowa, ani słowa. Doprowadziłaś męża do szału; haruje do upadłego!”

Larisa skrzyżowała ramiona na piersi, a cały jej wygląd wyrażał pogardę:

„Mógłbyś chociaż raz ugotować obiad, z szacunku dla starszych! Przecież jesteśmy rodziną!”

Zatrzymałem się. W pokoju zapadła ciężka cisza.

„Denis” – powiedziałam, patrząc w stronę kuchni, gdzie mój mąż stał jak sparaliżowany. „Czy zamierzasz wyjaśnić swoim gościom, że z góry odrzuciłam tę rolę?”

Denis odwrócił wzrok i mruknął, chowając się za drzwiami lodówki:

- No cóż, mogłeś chociaż trochę pomóc... Przecież przyszli...

Wszystko ułożyło się w całość.

„Więc zrozumiałeś tylko zmęczenie, ale nic o szacunku” – mój głos brzmiał równo i zimno, jak lodowaty metal.

„Szacunek, Lariso, nie oznacza darmowej pracy jako kucharz i kierowca. Goście są wtedy, gdy oboje małżonkowie się na to zgadzają. Ale kiedy jeden z nich decyduje się pokazać swoją hojność i skonfrontować żonę w jej własnym mieszkaniu – to się nazywa bezczelne wtargnięcie”.