„Wiesz co, kochanie” – zaczęła Tamara Siemionowna, zaciskając usta. „Właściwie to tylko w odwiedziny! A ty chodzisz tu jak lokatorka. Ani słowa, ani słowa. Doprowadziłaś męża do szału; haruje do upadłego!”
Larisa skrzyżowała ramiona na piersi, a cały jej wygląd wyrażał pogardę:
„Mógłbyś chociaż raz ugotować obiad, z szacunku dla starszych! Przecież jesteśmy rodziną!”
Zatrzymałem się. W pokoju zapadła ciężka cisza.
„Denis” – powiedziałam, patrząc w stronę kuchni, gdzie mój mąż stał jak sparaliżowany. „Czy zamierzasz wyjaśnić swoim gościom, że z góry odrzuciłam tę rolę?”
Denis odwrócił wzrok i mruknął, chowając się za drzwiami lodówki:
- No cóż, mogłeś chociaż trochę pomóc... Przecież przyszli...
Wszystko ułożyło się w całość.
„Więc zrozumiałeś tylko zmęczenie, ale nic o szacunku” – mój głos brzmiał równo i zimno, jak lodowaty metal.
„Szacunek, Lariso, nie oznacza darmowej pracy jako kucharz i kierowca. Goście są wtedy, gdy oboje małżonkowie się na to zgadzają. Ale kiedy jeden z nich decyduje się pokazać swoją hojność i skonfrontować żonę w jej własnym mieszkaniu – to się nazywa bezczelne wtargnięcie”.
