„Weźmiesz trochę wolnego i zajmiesz się moją rodziną” – rozkazał mąż. Ten, który wszystkich zaprosił, musiał zorganizować wakacje.

„Denis obiecał ci ośrodek? No cóż, dotrzymuje słowa. Wszelkie skargi na kiepską obsługę należy kierować do administratora z gąbką przy zlewie”.

Obszedłem je, jakby były pustą przestrzenią, i zamknąłem za sobą drzwi.

Wściekły szept mojej teściowej rozbrzmiał za nią, ale nikt inny nie odważył się do mnie podejść. Denis dokonał swojego wyboru, a ja swojego.

Dziesiątego dnia, w poniedziałek wieczorem, wyruszyli na stację.

Na korytarzu panowała ponura cisza. Denis, wymizerowany i z cieniami pod oczami, ciągnął ich ciężkie torby w stronę klatki schodowej.

Gdy drzwi w końcu zatrzasnęły się za nimi, mąż osunął się bezwładnie na podłogę, ocierając pot z czoła.

„To już koniec” – wydyszał. „Wziąłem sześć dni urlopu bez wynagrodzenia, zmarnowałem go, straciłem premię i wydałem wszystkie oszczędności na ich kliniki i targowiska. To tak, jakbym rozładowywał wagony…”

Wyszedłem z sypialni, niosąc małą, jaskrawożółtą walizkę na kółkach.

Denis spojrzał na mnie zamglonym wzrokiem.

„Naprawdę po tym wszystkim jedziesz do sanatorium?” zapytał chrapliwie, jakby nie wierzył własnym oczom.