„Denis obiecał ci ośrodek? No cóż, dotrzymuje słowa. Wszelkie skargi na kiepską obsługę należy kierować do administratora z gąbką przy zlewie”.
Obszedłem je, jakby były pustą przestrzenią, i zamknąłem za sobą drzwi.
Wściekły szept mojej teściowej rozbrzmiał za nią, ale nikt inny nie odważył się do mnie podejść. Denis dokonał swojego wyboru, a ja swojego.
Dziesiątego dnia, w poniedziałek wieczorem, wyruszyli na stację.
Na korytarzu panowała ponura cisza. Denis, wymizerowany i z cieniami pod oczami, ciągnął ich ciężkie torby w stronę klatki schodowej.
Gdy drzwi w końcu zatrzasnęły się za nimi, mąż osunął się bezwładnie na podłogę, ocierając pot z czoła.
„To już koniec” – wydyszał. „Wziąłem sześć dni urlopu bez wynagrodzenia, zmarnowałem go, straciłem premię i wydałem wszystkie oszczędności na ich kliniki i targowiska. To tak, jakbym rozładowywał wagony…”
Wyszedłem z sypialni, niosąc małą, jaskrawożółtą walizkę na kółkach.
Denis spojrzał na mnie zamglonym wzrokiem.
„Naprawdę po tym wszystkim jedziesz do sanatorium?” zapytał chrapliwie, jakby nie wierzył własnym oczom.
