„Weźmiesz trochę wolnego i zajmiesz się moją rodziną” – rozkazał mąż. Ten, który wszystkich zaprosił, musiał zorganizować wakacje.

— Bierzesz urlop od poniedziałku!

„Mama, ciocia Alevtina i Lariska przyjeżdżają w sobotę. Muszą iść do lekarza, na targ, odświeżyć garderobę i, cóż, zwiedzić miasto”.

Obiecałam już mamie, że upieczecie ciasta na wasze przyjście, a tutaj o nic nie będą musieli się martwić: o lekarzy, o jedzenie – my się wszystkim zajmiemy.

Zapisałam ich do prywatnego centrum diagnostycznego, więc zawieziesz ich tam i przygotujesz. To zajmie tylko dziesięć dni, wszystko będzie dobrze.

Powoli zdjęłam buty, ostrożnie odłożyłam je na półkę i spojrzałam na męża.

W jego oczach błyszczała niezachwiana pewność siebie człowieka przyzwyczajonego do zarządzania cudzymi zasobami z polotem hojnego pana.

To było tak, jakby coś kliknęło w mojej głowie.

Mój mąż czasami mylił akt ślubu ze stałą umową o pracę dla służącej, naiwnie wierząc, że pieczątka w paszporcie automatycznie dawała mu prawa do mojego mieszkania przedmałżeńskiego (w którym mieszkał wyłącznie jako najemca), mojego samochodu i mojego czasu osobistego.