Hojność człowieka zależy bezpośrednio od tego, ile czasu i pieniędzy druga osoba jest skłonna na nią poświęcić.
W ciągu dziesięciu dni taksówki, prywatni lekarze, leki, artykuły spożywcze i zakupy pochłonęły prawie sto dwadzieścia tysięcy rubli. Gdy tylko musiał zapłacić z własnej kieszeni, jego hojność natychmiast skurczyła się do rozmiarów suszonego rodzynka.
Szóstego dnia Denis po raz pierwszy dał się ponieść nerwom. Złapał mnie na korytarzu.
„Zadzwoń jutro po taksówkę i zawieź mamę na USG” – zażądał, ściskając ściereczkę kuchenną. „Już umówiłem się na ósmą rano! Śpię tylko pięć godzin!”
„Zapisałeś to, więc bierzesz” – delikatnie odepchnęłam jego dłoń. „Jestem teraz w pracy. Nie rozpraszaj się, wanna cioci Ali jest przepełniona”.
Rozwiązanie nastąpiło dziewiątego dnia, w niedzielę.
Moi krewni, widząc, że jeszcze nie włączyłem się w proces ich obsługi, postanowili udzielić mi zbiorowej nagany.
Wieczorem trzej wściekli przedstawiciele domowego matriarchatu ustawili się przede mną w kolejce, blokując mi drogę do sypialni.
