W poniedziałek Denis musiał upokarzająco negocjować z szefem: wziąć sześć dni bezpłatnego urlopu i poświęcić cały zaległy urlop. W rezultacie stracił znaczną część pensji i kwartalną premię.
W czwartek mój mąż przypominał wyczerpanego konia roboczego, o którym zapomniano, że tor wyścigowy został już dawno zamknięty.
Każdy poranek zaczynał się od opłacenia wizyt w przychodni, taksówek i otrzymania nowych rachunków.
Teściowa domagała się, abym zamówiła samochód do ośrodka zdrowia, ciocia Alia marzyła o wyprawach po domowy twaróg, a Larisa narzekała, że musi jechać do centrum handlowego na drugim końcu miasta.
Oglądałem tę farsę z lekkim uśmiechem.
Wieczorami jadłam posiłki z własnych, wcześniej przygotowanych pojemników, myłam jeden talerz po sobie i starałam się nie dotykać jedzenia zakupionego na potrzeby rodzinnego ośrodka wypoczynkowego Denisa.
Pewnego wieczoru byłem świadkiem niezwykłej sceny: po targu ciocia Alya wręczyła Denisowi grubą torbę i długi czek.
„Deniska, mówiłaś, że to twoja sprawa. Zwrócisz mi pieniądze, wyszło osiem tysięcy.”
Patrząc na pociągłą twarz mojego męża, wymyśliłam dla siebie kolejną zasadę.
